استفاده از ضمیر «هو» و صیغههای مذکر برای خداوند در قرآن، نه از سر نسبت دادن جنسیت، بلکه به دلیل قواعد دستوری زبان عربی، قاعده «تغلیب»و تبعیت از عرف زبانی رایج در عصر نزول است.
در مقاله «ذات و صفات الهى در کلام امام على(علیه السلام)» دارا بودن صفات کمالى را براى ذات الهى و عینیت صفات با ذات را در کلام حضرتش به دست آوردیم.
تمثیل خدای ساعتساز با این اشکال روبرو است که معلول را مستقل از علت تصویر میکند، درحالیکه رابطه علیت، وابستگی دائمی معلول به علت را در پیدایش و بقا میطلبد.