عمارت بزرگی که گنجایش چندین هزار نفر را دارد برای نمایش تعزیه بنا شده که تمام خصوصیات یک تئاتر جدید را داراست ولی صحنه نمایش آن به جای آنکه در جلو ساختمان باشد، به صورت یک سکوی بلند در وسط قرار گرفته.
در قلب شلوغ و پرهیاهوی تهران قدیم، بنایی قد برافراشت که همزمان صحنهای برای اشک و اندیشه، سیاست و سوگ، نمایش و نیایش بود. «تکیه دولت» آیینهای بود از شکوه یک آیین که سالها صدای تعزیه و نوای مصیبت در آن طنین میانداخت. امروز اما از آن عظمت، جز چند عکس در آلبوم تاریخ و سایهای گنگ در خاطره تهران چیزی باقی نمانده است.
محله تاریخی اودلاجان تکیه و گذرهای مهمی داشته که محل گردهمایی مردم در ایام خاص بهویژه در مراسم سوگواری بوده است. اکنون بخش زیادی از تکیه ها به دلایلی مانند توسعه محله، از بین رفته و تنها نام و خاطرهای از آنها در یاد اهالی قدیمی این محله باقی مانده است.
تکیه درخونگاه یکی از قدیمیترین تکیههای تهران است که بهواسطه اتفاقی که بین اهالی چال میدان و اهالی درخونگاه رخ داده در تاریخ ماندگار شده است.