در طول تاریخ اسلام تمام مذاهب و گروههای اسلامی سعی بر استوارسازی عقاید و احکام خود بر مبنای احادیث منقول از پیامبر(ص) داشتهاند. در این میان علما و راویان مورد وثوق برخی مذاهب، به علت حب و بغضهای شخصی و پیروی از وساوس نفسانی، هر کجا که روایتی برای اثبات عقیده باطل خویش نیافتند، برای اعتبار بخشیدن به آن، دست به جعل روایت و اسناد یازیده و از بستن هیچ دروغی به حضرت ختمی مرتبت(ص) ابا نکردند. علامه میرحامد حسین هندی در کتاب «شوارقالنصوص» به بررسی برخی از این جعلیات پرداخته است.
یک پژوهشگر قرآن با بیان اینکه مخالفت یکدست با احادیث مربوط به فضائل قرآن به همان اندازه خطرناک است که موافقت مطلق با همه آنها گفت: در بررسی احادیث مربوط به فضائل و فواید سورهها باید از افراط و تفریط پرهیز کرد.
عضو هیئت علمی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه گفت: بسیاری از گزارشها و روایات جعلی در مورد امام حسن مجتبی(ع) به سفارش بنیامیه و معاویه ساخته شد تا جایگاه اجتماعی امام(ع) را کمرنگ جلوه دهند و چهره حضرت را مخدوش کنند.