من مرگ را جز زندگی و زندگی با ستمگران را جز رنج و خستگی نمیبینم. آدمها، بردههای دنیا هستند و دین بر سطح زبانهای آنها نشسته است. تا آنجا که زندگی آنها بارور شود، آن را رعایت میکنند؛ پس هنگامی که با گرفتاری غربال میشوند، دین داران، اندک میگردند.
کسانی که از مرحله شناخت و محبت به طاعت و تقوا میرسند، به آثار و نتایج بسیاری دست مییابند که امام حسین(ع) به دو نکته از این همه تأکید میفرماید؛ یکی حفاظت و نگهداری در برابر مکروهات و ناخواستههای حق و دیگری روزی بخشیدن و نیرو دادن.
زمزمههای سرشار الهی، آدمی را آن گونه طهارت میدهد که آگاه شود و بشکند و با دست خالی سر بردارد و با همه بدیهای خود به شکار تمام خوبیهای او برود که این بدی را جز آن خوبِ خوب، درمانی نیست.