آیه ۶۰ سوره بقره، از رهگذر روش بینامتنی، چرخشی الهیاتی را آشکار میکند: تصحیح میثاق خون به میثاق آب، براندازی منطق قربانی و داوری، و اعلام عهد جهانی رحمت. نسخهٔ الهیاتی عصر داده و نظارت همین است: هر جا فیض مشروط شود و رزق به ابزار کنترل بدل گردد، فساد سازمانیافته استمرار مییابد. قرآن، با زبان سنگ و آب، ما را به عهد جدیدی فرامیخواند — عهدی که سرچشمه آن، رحمت بیقید و فیض همگانی است.
قرآن پایان جهان را با امنیت تعریف میکند؛ نه به معنای آرامش مادی، بلکه به معنای امن وجودی، یعنی حالتی که انسان دیگر از آینده، از خدا، و از دیگری نمیهراسد. این، نقطهی مقابل تصویر غربیِ آپوکالیپس است که پایان تاریخ را در ترس، جنگ و انقراض میبیند.