نویسنده کتاب «نگرانیهای پیامبر(ص)» در این باره که رسول خدا در حقیقت نگاهی به اولویتهایی در زندگی دارند که اشخاص خود، آن را انتخاب میکنند، گفت: پیامبر(ص) برای مردم حقیقت زندگی، مرگ و جهان آخرت را بیان کرده تا امت او به دنیا به مثابه وسیله و به آخرت به منزله حقیقت عقلی نگاه کنند.
برای توجیه جایگاه خود، آیات قرآن را به نام افراد و قبایل تأویل میکردند و از معنای عام و جاودان وحی، معنایی خاص و مقطعی میساختند. این خطر امروز در قالبهای جدید، از رسانه تا منبر، رخ مینماید.
نظریه انحصار مرجعیت تأویل قرآن در اهل بیت نه تنها بر مبنای نص (آیات و روایات) استوار است بلکه توسط سیره عملی مستمر، مستحکم و تاریخی برگزیدهترین شاگردان مکتب وحی تأیید و عملیاتی شده است.
اساس مساله در باب امامت، آن جنبه معنوی است. امامان یعنی انسان های معنوی مادون پیغمبر که از طریقی معنوی اسلام را می دانند و می شناسند و مانند پیغمبر، معصوم از خطا و لغزش و گناهند. امام، مرجع قاطعی است که اگر جمله ای از او بشنوید، نه احتمال خطا در آن می دهید و نه احتمال انحراف عمدی، که اسمش می شود «عصمت».
تقدم عقل و اجتهاد بر احادیث، همان نقد اساسی است که طرفداران تفاسیر روایی بر مفسران اجتهادی وارد میکنند و آن را عامل فاصله گرفتن از مرجعیت اهل بیت علیهمالسلام میدانند.
«ثقلین» جمع مثناى «ثقل» است و فیروزآبادى آن را به «هر شئ نفیس و گرانبهایى» معنا میکند که «باید در نگهداریاش کوشید». در عمدۀ روایات شیعه و سنى، یکى از این «ثقل»ها، قرآن کریم و دیگرى اهل بیت و خاندان پیامبر اکرم(ص) معرفى شدهاند.