در هر چیزى، شناخت و معرفت مقدّم است، از این رو، خودشناسى یا «معرفت نفس» بر «خودسازى» مقدّم است. به دیگر بیان، انسان مقصودى برتر و فراتر از «خودسازى» و «قرب الى اللَّه» (که هدف نهایى خلقت او است) ندارد اما باید توجه داشت که خودسازى و خودشناسى آن چنان به هم وابسته و در هم تنیده اند که مى توان گفت دو روى یک سکّهاند.
خداوند شیطان را پلید و برای گمراهی انسانها نیافرید بلکه او در آغاز پاک آفریده شد، ولی از اختیار خود که خداوند به او داده بود سوء استفاده کرد و در زمره گناهکاران قرار گرفت.