در اسلام، معیار برتری زن و مرد تنها تقوا و فضایل اخلاقی است. عمل هر فرد به خود او نسبت داده میشود. قرآن نکوهش بیاعتنایی به زنان را بیان کرده و تساوی انسانها را تأکید میکند. عرب جاهلیت به دختران ننگ میانداخت و آنها را زنده دفن میکرد، اما اسلام کرامت و حق زن را تأمین کرد.
تفاوتهای شخصیتی و جنسیتی زن و مرد اجتنابناپذیر است، اما این تفاوتها ارزش یا توانایی زندگی مشترک را تعیین نمیکنند. با شناخت و پذیرش این تفاوتها، تبادل دیدگاهها و تمرکز بر رشد و تغییر شخصی، زوجین میتوانند تعارضها را کاهش داده و هماهنگی، صمیمیت و عشق را در زندگی مشترک حفظ کنند. ازدواج فرصتی برای تعامل، یادگیری و رشد متقابل است، نه صرفاً اجرای وظایف روزمره.
در تعالیم دینی ما، مدارا با همسر نه تنها یک فضیلت اخلاقی، بلکه عبادتی ارزشمند و راهی برای جلب رضایت الهی شمرده شده است. پیامبر اکرم (ص) و ائمه اطهار (ع) همواره بر اهمیت خوشرفتاری با همسر و گذشت از خطاهای او تاکید داشتهاند.