یکی از اعضای دفتر امام خمینی(ره) در نجف اشرف روایت میکند که امام در سجده آخر نماز، ذکری آهسته میگفتند که شنیده نمیشد. پس از پرسش، امام دعایی عارفانه را آشکار کرد که حکایت از دلکَندن از دنیا و آمادگی برای مرگ داشت.