در سال ۱۳۷۲، رحیم مخدومی، نویسنده شناختهشده ادبیات مقاومت، قلم را از جبهههای نبرد به سمت خانه خدا برد تا خاطرات و تأملات خود از سفر حج را مکتوب کند. حاصل این سفر، کتابی شد با عنوان «یار کجاست؟»؛ اثری که امروز یکی از شاخصترین سفرنامههای ادبی حج به شمار میرود.
صد سال پیش، در روزگار قاجار، زنی به نام عالیه خانم شیرازی دل به دریا زد و عازم سفر حج شد. سفرنامهای که او نگاشته، نه تنها روایتی دست اول از این سفر معنوی است، بلکه پنجرهای منحصر به فرد به دیدهها و شنیدههای یک زن جسور در آن دوران باز میکند.
پیامبر معراج رمزآلود باشکوه و ملکوتی خود را از این یکی (قبله) آغاز کرد و از آن یک به دروازههای عرش الهی صعود کرد و فرزند او نیز که منتقم خون همه شهدای راه حق است می آید تا انتقام خون زکریا تا حسین را از مسجدالحرام آغاز کند.
همان روز که علیرضا سلطانی از دفترشعر جوان زنگ زد و گفت: ساعد تاکید کرده به شفاعی بگویی حتما این هفته، جلسه بیاید به دلم افتاد که آن حال شیرین صبحگاه پاییزی یکی از روزهای آبان ۱۳۸۲ کار خودش را کرده است.
«سفر به سرزمین نور» نخستینبار در سال ۸۴ منتشر شد و شامل دو بخش بود، بخش نخست درباره مراحل حج است که او از همان حج سال ۶۶ آنها را نوشته و اما بخش دیگر مربوط به حج سال ۷۱ است. آوینی در این سفرنامه از غربت بقیع به یاد مرگ در میقات میرسد.
به قدری طعم این طواف در ذائقه جانم شیرین بود که شلوغی و ازدحام جمعیت را حتی برای یک لحظه احساس نکردم. گویی دور کعبه همان خط مقدم جبهه جنگ است. چنان مجذوب اسامی آن نامآوران از یاد رفته شده بودم؛ که به هر طرف سر میچرخاندم، مست دیدار سیمایشان میشدم.