فشار خانواده برای ازدواج معمولاً از نگرانی و دلسوزی ناشی میشود، نه کنترلگری. برای کاهش اضطراب باید ابتدا واکنشهای درونی را شناسایی و مدیریت کرد، سپس با گفتوگویی همدلانه مرزهای شخصی را حفظ نمود. پاسخ محترمانه و تکرار قاطعانه بهترین راه کنترل این فشارهاست.
برای بازگرداندن شور عاطفی، ابتدا باید گفتوگوی صادقانه را از سر بگیرید؛ بدون سرزنش، درباره احساسات و نیازها صحبت کنید. زمانهایی را مخصوص دونفر تعیین کنید، حتی کوتاه ولی منظم.
پرهیز از فرزندآوری راهحل تعارضهای زوجین نیست و حتی میتواند تنشها را افزایش دهد، بهویژه زمانی که یکی از طرفین خواهان فرزند و دیگری مردد یا مخالف باشد. تصمیمگیری درباره فرزندآوری باید با مشورت تخصصی، شناخت دقیق شرایط و بهدور از ترس یا انفعال انجام شود. در بسیاری موارد، حضور فرزند—در کنار مدیریت صحیح مشکلات—میتواند به تحکیم رابطه و کاهش احتمال جدایی کمک کند.
انتقاد و برخورد تربیتی پدر با دختر باید با شناخت دقیق از لطافت روانی و حساسیت عاطفی او همراه باشد تا عزتنفسش آسیب نبیند. بهجای بیانهای صریح و خشن، استفاده از جملات محبتآمیز، انگیزشی و احترامآمیز موجب حفظ کرامت دختر و اثرگذاری واقعی تربیت میشود. هدف انتقاد، اصلاح رفتار است نه تخریب شخصیت؛ پس مهربانی و احترام باید همواره در اولویت باشد.
مبلغ دین برای موفقیت در مشاوره، باید برنامه مطالعاتی منظم از منابع معتبر مانند کتابهای مرکز مأوا داشته باشد، در دورههای آموزشی کوتاهمدت شرکت کند، مرز بین مشاوره تخصصی و راهنمایی عمومی را بشناسد، و بتواند آموزههای دینی را به شکل کاربردی با اصول مشاوره ترکیب کند.
برخی به دلیل علاقه به همسر نمازخوان، به نماز روی میآورند. برخی دیگر به دلیل شبهات فکری (مثل ضرورت نماز یا رفتار ناشایست نمازگزاران) از نماز دوری میکنند. مثلاً جوانی پس از پاسخ به سؤالاتش گفت: باید بیشتر فکر کنم. فشار نیاوردن و اجازه تفکر، راهحل مناسبی است.