در آیات پایانی سوره عنکبوت، قرآن کریم با لحنی هشدارآمیز به معرفی ستمکارترین انسانها میپردازد، کسانی که بر خدا دروغ میبندند یا حقیقت را پس از آشکار شدن تکذیب میکنند. در آیه ۶۸ آمده است: «وَ مَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَىٰ عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَوْ كَذَّبَ بِالْحَقِّ لَمَّا جَاءَهُ»، آیهای که افترای بر خدا و انکار آگاهانه حق را بزرگترین مصداق ظلم معرفی میکند و سرنوشت چنین افرادی را به عذاب الهی پیوند میزند.
قرآن کریم برای پدیدهای طبیعی مانند باران، ۹ تعبیر متنوع بهکار میبرد که هر تعبیر، بار معنایی، عاطفی و کارکردی خاص خود را دارد و علاوه بر اینکه زاویهای متفاوت از ارتباط خدا، انسان و طبیعت را روشن میکند، نشان میدهد که قرآن با زبانی چندلایه و هدفمند به پدیده باران مینگرد.