احترام به کودک تنها با گفتار شکل نمیگیرد؛ پیامبر اسلام (ص) با استقبال و محبت عملی به امام حسن و امام حسین (ع) نشان دادند که تربیت صحیح فرزند، نیازمند رفتار عملی و ارزشگذاری واقعی به شخصیت کودک است.
با توجه به موضع سخت رسول خدا نسبت به غنا و استفاده از آلات موسیقی، نمیتوان گزارشهایی را پذیرفت که بیان دارند در شهر مدینه مجالس غنا و رقص انجام میشد.
یکی از لذت ها، لذت شوخی است که در شادکامی و نشاط انسان نقش مهمی دارد.
مبلّغ مدرسه علمیه هاجر خمین در نشستی، به تبیین جایگاه والای زن در اسلام و نقش بیبدیل حضرت زینب کبری(س) در واقعه عاشورا پرداخت و گفت: اسلام زن را نه تنها موجودی درجه دوم نمیداند، بلکه او را رکن اصلی خانواده و جامعه معرفی کرده است.
درس بزرگ سیرهٔ پیامبر و اهل بیت این است که وحدت و صیانت از مصالح اسلام، یک میدان دو بُعدی دارد: بُعدی که در آن صبر و سکوت، سپری در برابر تجزیهٔ امت میشود، و بُعدی که در آن فریاد حق، زنجیرههای باطل را میشکند.
پیامبر(ص) در مرگ پسرش، اشک بر گونهها و محاسن مبارکش جاری شد. یکی از یارانش گفت: «ای رسول خدا؛ ما را از گریه منع میکنی، اما خود گریه میکنی؟» پیامبر فرمود: «این گریه نیست. این رحمت است و هرکه رحم نکند، به او رحم نمیشود.»
اخلاق نبوی باید الگوی همه مسلمانان باشد. اگر کسی این موارد را رعایت کند هم از سیره اخلاقی پیامبر پیروی کرده و هم پیوندهای خانوادگی را قویتر کرده است.
پیامبر رحمت، الگوی رفتاری همه انسانهاست. در سیره اجتماعی و معاشرت، ویژگیهای؛ امانتداری، وفای به عهد، صداقت و راستگویی و… را از ایشان مشاهده می کنیم.
پیامبر اسلام از رحمت و رأفت عام و عطوفت تام بهرهمند بودتا جایی که خداوند او را رحمه للعالمین یاد نمود. این رحمت و مهربانی اختصاص به مسلمانان نداشت. آن حضرت همان گونه که بر هدایت مردم مکه و بت پرستان تلاش بسیار داشت ، برای هدایت اهل کتاب نیز چنین بود و به تعبیر قرآن حریص بر هدایت مردم بود و این مسئله یکی از جلوههای اساسی رحمت او بر عالمیان است.
پیامبر اسلام در برابر اذیت همسایگان، با سکوت به خدای خود شکایت می بردند. همچنین در پاسخ به خوبی های همسایگان با ابراز محبت، برایشان دعا خیر می کردند.
جشنواره مولودالنبی(ص) تایلند در سال ۱۴۴۶ هجری قمری با حضور پادشاه و ملکه این کشور در مرکز اسلامی در منطقه نونگ چوک بانکوک افتتاح شد.
پیامبر(ص) از عطر و آینه، استفاده میکردند و به مسلمانان نیز آموزش میدادند. این رفتارها تأکیدی بر ارزشهای اسلامی و توجه به ظاهر به عنوان بخشی از ایمان است.
پژوهشگر نهج البلاغه گفت: مردی شروع به ستایش امام علی (ع) کرد. حضرت ناراحت شد و خطاب به او فرمود: سزاوار نیست که تو من را ستایش کنی. کسی که خدا را شناخته نباید دیگری را بزرگ پندارد و بزرگ ببیند.