شاهنامه گرانسنگ حکیم ابوالقاسم فردوسی «سند هویت ملّی ایرانیان» شمرده میشود و در طول یک هزاره برای مردم ایران مورد احترام و مقدس بوده است؛ این ویژگیها حساسیت درباره شاهنامه و فردوسی را به حد اعلا میرساند.
وقتی میگوییم ایران، از هزاران سال همبستگی سخن میگوییم؛ از مادر خاکی، از شاهنامه، از پهلوانان دیروز و مردم امروز.
شاهنامه طهماسبی، یکی از شاهکارهای بینظیر هنر نگارگری ایران، با نگارههایی همچون “کشتی شیعه” تجلیگر تلفیق هنر و ایمان است که به دستور شاه طهماسب اول صفوی به تصویر درآمده است.
آیا فردوسی تنها پاسدار فرهنگ ایرانی بود یا اشعارش در بستر مفاهیم نژادی و جنسیتی نیز قابل نقد است؟ بررسی ابیات جنجالی شاهنامه به این سوال پاسخ میدهد.
مبلغ/ فریدون جنیدی شاهنامهشناس مشهور میگوید که از ابیات دیگر شاهنامه برمی آید که فردوسی هر کسی که دانا باشد را توانا نمیداند ولی فرزاد قائمی استاد زیبان و ادبیات فارسی معتقد است این بیت در بسیاری از نسخه های قدیمی شاهنامه آمده است.
مبلغ/ سیدحسن امین ضمن اشاره به فواید برگزاری جشن نوروز تصریح کرد: این جشن کهن هیچ تضادی با اسلامباوری ندارد، یعنی به اصطلاح فقهی نه واجب است و نه حرام و نه مکروه، بلکه مباح است و شاید مستحسن و مستحب هم باشد چون موجب صلهرحم و حفظ ارتباطات اجتماعی و انسجام خانوادگی میشود.
مبلغ/ النا پانایوتووا، کارگردان بلغارستانی تئاتر میگوید، زبان فارسی و داستانهای فوقالعاده زیبایی از طریق آن نوشته شده است هنوز هم بعد از هزار سال به گوش مخاطب جذاب میآید و این حقیقت که ما عاشق هنرمندی از فرهنگی دیگر؛ فردوسی، شدیم به علت احساس معاصر بودنی است که اثرش به ما میدهد.
مبلغ/ میرجلالالدین کزازی شاهنامهپژوه عقیده دارد: شمار زنان نیک، پسندیده، ستوده (در شاهنامه) بیش از مردانی است که از این ویژگی ها برخوردارند؛ ما زنانی را در شاهنامه مییابیم که به راستی برتر از مردانند.
مبلغ/ مدیر گروه ادبیات پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی با اشاره به نقش فردوسی در تبلیغ و حفظ دین، گفت: حکیم ابوالقاسم فردوسی پرورده و تربیت یافته حوزه است و در آن روزگار که کسی جرأت نمیکرد نام اهل بیت(ع) را بر زبان آورد، به صراحت و با شجاعت میگوید «بر این بودم و هم بر این بگذرم / یقین دان که خاک پی حیدرم».