مسئولیتپذیری در کودک، امری دستوری و ناگهانی نیست؛ بلکه نتیجهی تقویت تدریجی شخصیت اوست. تا زمانی که کودک احساس ارزشمندی، احترام و توانمندی نکند، نمیتوان از او انتظار پذیرش مسئولیتهای بزرگتر را داشت. هرچه شخصیت کودک رشد کند، ظرفیت او برای قبول مسئولیت نیز افزایش مییابد.
مبلغ/ خانواده محل اولیه تکوین شخصیت کودک و زمینهساز تحول و تکامل بعدی اوست، از این حیث حضور مستمر هر دو والد در خانواده و مشارکت فعالانه آنها در پذیرش مسئولیتهای معین و فراهم نمودن شرایط جهت رشد و پرورش کودک بسیار حائز اهمیت است. اگر حضور یکی از والدین در اثر طلاق و مرگ و سایر اتفاقات از ساختار و شاکله خانواده حذف شود، آثار بسیار زیانبار و عمیقی بر ذهن و روان کودکان باقی میگذارد.
مبلغ/ ابهری گفت: در مثلث فرم دهی به شخصیت کودکان یعنی خانواده، مدرسه و جامعه هر کدام از این نهادها اگر کوتاهی در انجام رسالت و مسئولیت های خود داشته باشند، نقش کودکان ناقص می شود.