خطبه اول نهجالبلاغه، به تعبیر حجتالاسلام والمسلمین صبرآمیز، همان «فاتحةالکتاب» حکمت علوی است؛ خطبهای که با حمد خداوند آغاز میشود و انسان را از شناخت نعمتها تا فهم جایگاه خود در هستی و مسیر بندگی رهنمون میسازد.
مقام شکر از مقامات پرارزشی است که سالکان اندکی به آن دست مییابند؛ اما سیدالشهدا(ع) در اوج مقام شکر در گودال قتلگاه میفرمایند: «خدایا به قضای تو خوشنود و راضیم، بر آزمایش و بلایت صابرم، در برابر فرمانهایت تسلیم هستم، برای من معبودی جز تو وجود ندارد».
در زندگی، نعمتها همیشه در قالب راحتی و رفاه ظاهر نمیشوند. گاهی سختیها و ناملایمات، بستر شناخت نعمتهای پنهان و نشانهای از توجه خداوند به انساناند. شکر واقعی یعنی دیدن همین خوبیهای پنهان در دل لحظههای دشوار.
نهضت ملی زندگی با آیهها برای روز سیزدهم ماه رمضان، آیه ۷ سوره ابراهیم (ع) را انتخاب کرده است؛ شعری از شاعر شیرین سخن پارسی؛ سعدی شیرازی که به ضربالمثل تبدیل شده که میگوید: شکر نعمت، نعمتت افزون کند/ کفر، نعمت از کفت بیرون کند، مصداق این آیه شریفه است.