طهارت و پاکی نه تنها یکی از اصول عبادی اسلام است، بلکه کلید نزدیکی انسان به خداوند و محبوبیت درگاه اوست. قرآن کریم تأکید میکند که هر انسانی که دل و جسم خود را از تعلقات دنیوی پاک کند، در برابر هیچ نیرویی آسیبپذیر نخواهد بود و خواست او با خواست خدا همسو میشود.
طهارت و نجاست از مفاهیم بنیادین در ادیان ابراهیمیاند که آثار فقهی، عبادی و اجتماعی گستردهای دارند. این نوشتار با رویکردی تطبیقی، دیدگاه یهودیت، مسیحیت و اسلام را درباره طهارت و نجاست بررسی کرده و تفاوت مبانی شریعتی این ادیان را تبیین میکند.
طهارت، پلی میان پاکیزگی جسمانی و صفای روحانی است. این مفهوم در فقه اسلامی، نه تنها شرط صحت نماز، که نشانه ای از اخلاص بنده در پیشگاه خداست.
شیخ طوسی با اسنادی معتبر از امام صادق نقل می کند که یهودیان در هنگامی که قطره ای از ادرار به قسمتی از بدنشان برخورد می کرد، بایستی آن قسمت از بدن را با قیچی می بریدند ولی خداوند بر مسلمانان منت گذاشت و آب را پاک کننده ادرار قرار داد.
ماجرای ذبح شرعی حیوانات و استفاده از چرم آن ها در لباس های ساخت کشورهای اروپایی یکی از مسائل مورد سوال متدینان است.