اهل سنت در روایات فراوانی به حقیقت «اندیشه مهدویت» اشاره کردهاند. اگرچه در پارهای موارد تفاوتهایی با اعتقاد شیعه به چشم میخورد، اما موارد مشترک فراوانی نیز وجود دارد.
امام به دلیل شدت رأفت و محبتی که نسبت به پیروانش دارد، بیشترین اتصال و ارتباط را با آنان دارد و به دلیل همین محبت و دوستی است که در غم و رنج آنها شریک است؛ مانند مادری که به دلیل شدت دوستی و ارتباط با فرزندش به هنگام بیماری او، بیمار میشود؛ چنانکه با بهبودی و شادی او نشاط پیدا میکند، زیرا که فرزند، همچون جان شیرین برایش عزیز و دوستداشتنی است.
از آنجا که نشانهها و علائم ظهور، نویدبخشِ فرجِ مهدی آلمحمّد علیهمالسلام است، وقوع هر یک از آنها نور امید را در دلهای منتظران پُرفروغتر خواهد کرد و برای معاندان و منحرفان نیز مایه تذکّر و هشدار خواهد بود.
انسان از دو بُعد جسم و روح ترکیب یافته است و نیازهای او نیز به دو بخش مادی و معنوی تقسیم میشود؛ بنابراین برای رسیدن به کمال، لازم است در هر دو جهت، حرکتی سنجیده و حسابشده داشته باشد.
بدون تردید انتظار سازنده که از مهمترین عوامل فعالیت و پویایی است، تنها در سایه مخفیبودنِ زمان ظهور شکل خواهد گرفت.
به راستی چرا امام و حجّت خدا در پس پرده غیبت قرار گرفته است و کدام علت سبب گردید تا مردم از برکات ظهور او محروم گردند؟