مذهب شیعه همزاد اسلام و تاریخ آن همزاد با تاریخ اسلام است. در عصر پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله گروهی خاص به نام شیعه شناخته می شدند اما ممتاز شدن آنها از دیگران به نخستین روز های ارتحال پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه وآله وسلم بر می گردد.
فقه و فقاهت مهمترین رشته علوم اسلامی است که مرجعیت دینی براساس آن استوار می باشد. علی رغم فراز و نشیب حاصل در رشته های دیگر، رشته «فقه» روز به روز گسترده تر و نیرومند تر شده و یک مسیر تکاملی روشنی را طی کرده است.
مذهب شیعه همواره با نام مبارک امام صادق(ع) همراه است. برای پاسخ به این سؤال که چرا از میان امامان شیعه:، مکتب اهل بیت را مکتب جعفری نامیده اند، باید دوران امامت آن بزرگوار به دقت بررسی گردد.
تقیه یعنی استتار و خود را از دید دشمن مخفی کردن، همان طور که سربازان لباس خاکی می پوشند تا دشمن نتواند به راحتی آنان را پیدا کند یا ماشین ها و ادوات جنگی را رنگ خاکی می زنند. تقیه، مخفی بودن از دین دشمن است.
نباید شیعه را در اسلام، اقلیتى فرض کرد که با اکثریتى که در مقابل خود داشته در اصول و مبادى دین مقدس اسلام که محتویات کتاب (قرآن کریم) و سنت قطعیه بوده باشد، اختلاف نظر داشته و پارهاى از آنها را نمىپذیرفتهاند، لذا با اکثریت به مقام مخاصمه و مشاجره درآمده و مذهب نوبنیادى تأسیس نموده است.
این نوشتار، ضمن اشاره به ادعاى نجاتبخشى در مذهب شیعه، به عقلانیت حقانیت آن میپردازد و سعى میکند زوایاى این موضوع را روشن سازد؛ بنابراین، براى بررسى و تحلیل این ادعا، ابتدا به ذکر برخى مستندات اسلامى در اثبات آن میپردازد؛ سپس با یادآورى چند اصل منطقى و دینى غیر قابل تردید و تبیین و تحلیل عقلانى آنها، زوایای موضوع را روشن میسازد.
امام جعفر صادق (ع) ششمین امام مذهب شیعه است که در سال ۸۳ قمری در مدینه به دنیا آمد و در ۶۵ سالگی بر اثر مسمومیت به شهادت رسیدند.