چند روز پیش از رحلت آیتالله بروجردی (ره)، ایشان با ناراحتی از اینکه عمل ارزشمندی انجام ندادهاند، ابراز تأسف کردند. در پاسخ به شاگردان که به آثار خیر و تربیت شاگردان اشاره کردند، ایشان با نقل جملهای که گویی حدیث قدسی بود، فرمودند: «عمل را باید خالص انجام داد؛ نقاد بسیار آگاهی آنجا هست.»
مرحوم آیت الله شیخ عبدالله مامقانی که به دلیل ضعف شدید چشم از نوشتن منع شده بود، پس از درددل عاشقانه با امام علی(ع)، معجزهای رخ داد و در کمتر از سه روز، چشمانش کاملاً شفا یافت تا بار دیگر در خدمت مکتب اهل بیت(ع) قلم بزند.
از کسانی که مستقیماً از درس حاج شیخ بهره برده و چه در قم و چه در اراک در محضر او تلمذ کردهاند، میتوان از کسانی چون «میرزا هاشم آملی»، «محمدعلی اراکی»، «سید احمد حسینی زنجانی»، «سید محمد داماد»، «سید احمد خوانساری»، «سید محمدتقی خوانساری»، «سید کاظم شریعتمداری»، «سید محمدرضا گلپایگانی»، «سید شهابالدین مرعشی نجفی»، «سید روحالله خمینی» و «سید صدرالدین صدر» نام برد.
حضرت امام برای تألیف کشف الاسرار مدتی درس خود را تعطیل کردند و به نوشتن این کتاب پرداختند و یک بار دیگر به همه این درس را آموختند که «باید دنبال عمل به تکلیف بود، نه اینکه به یک کار مخصوص دل بست».
هر ورق پاره ای را پیدا می کردند آنقدر روی آن مطالبی یادداشت می شد که دیگر جای خالی باقی نمی ماند و مجموعه ها از این قبیل نوشته ها فراوان است که در لابلای اکثر کتابهای ایشان به صورت توضیح و یا شرح و امثال آن و یا مجموعه های جداگانه وجود دارد.
آیتالله سیدحسین کوهکمری، عالمی بزرگ در نجف، روزی متوجه شیخ ژولیدهای شد که در مسجد تدریس میکرد. با شنیدن درسهای او، فهمید این شیخ از خودش برتر است. پس شاگردانش را به درس شیخ انصاری برد؛ شیخی که بعدها به یکی از بزرگترین مراجع تقلید شیعه تبدیل شد. این داستان، نماد فروتنی و معرفت در مسیر علم است.