تربیت صحیح فرزند مانند ساختن یک خانه است که بدون ستونهای محکم نمیتواند پایدار بماند. آگاهی دادن، احترام گذاشتن، محبت کردن و اعتماد به کودک، چهار رکن اساسیاند که هر پدر و مادری باید در مسیر رشد فرزند خود به آنها توجه کند.
مسئولیتپذیری یعنی قبول کنی کارها و وظایف خودت را بدون اینکه بندازیم گردن بقیه، انجام دهیم. اما امروزه خیلی از جوانان در منزل کارهای ساده خود را انجام نمیدهند و بیشتر دوست دارند پدر و مادر همه چیز را به دوش بکشند.
تا همین چند سال پیش باور داشتیم فرهنگ ایرانی قدرت تنظیم درونی دارد؛ جامعهای زنده که بینیاز از اجبار بیرونی، میان نیروهای مختلف تعادل میساخت. اما امروز نشانهها میگویند این سیستم طبیعی حساسیت خود را از دست داده است. عرفی که زمانی بیدار و مراقب بود، حالا در برابر موج فردگرایی و تبلیغات رسانهای، دچار نوعی خواب فرهنگی شده است.
پاسخی به چند پرسش درباره پذیرش مناصب حکومتی توسط روحانیون
مبلغ/ یک روانشناس درباره اهمال کاری نوجوانان در انجام وظایف خود، گفت: بعضا دیده میشود والدین به ویژه مادران به اصطلاح “فداکار” وظایف و مسئولیتهای نوجوان را خودشان انجام داده و اینگونه به نوجوان میآموزند که همواره دیگرانی هستند تا کارهایشان را انجام دهند، از این رو نوجوان الزامی به انجام وظایف خود حس نمیکند و به اهمال کاری ادامه میدهد.