نعمت، همواره نیازمند مراقبت است. هر نعمتی که انسان را از خدا غافل کند، در واقع نقمت است. اگر دیدیم که پس از معصیت، راه رزق و نعمت همچنان باز است، باید بیش از پیش استغفار کنیم؛ چراکه شاید آن نعمت، آزمایش پایانی باشد.
زبان انسان بسیار خطرناک است؛ یک سخن میتواند آبرو ببرد، دلها بشکند و اعمال نیک را نابود کند. کمخوری، سحرخیزی، خلوت و ذکر و از همه مهم تر مراقبت از زبان و سکوت نخستین و مهمترین راه کمال و حفظ خود است.
رضایت خدا از بنده زمانی تحقق مییابد که بنده در همه حال از خدا راضی باشد؛ چه در نعمت و آسایش، چه در فقدان و سختی. اوج این رضایت را در رفتار امام حسین(ع) در عاشورا میتوان دید، آنگاه که فرمود: «خدایا، راضیام به رضای تو.»
تبدل نعمت به نقمت و عذاب هنگامى است كه صاحبان نعمت استعداد درونى خود را از دست داده مستعد عقاب شده باشند.
شرح حدیثی برگزیده از درسهای آیت الله آقا مجتبی تهرانی را میخوانید.
حجت الاسلام والمسلمین رفیعی، در یکی از سخنرانی های خود خطاب به جوانان، اشاره هایی به گناه هان چشم و گوش کرده است. قطعه ای برگزیده از این سخنان را در پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، می شنوید: https://www.aparat.com/v/kcu4x9v