امیرالمومنین علی (ع) در کلام گهر بارشان می فرماید: «اللسان سَبُعٌ، إن خُلّی عنه عقر»؛ زبان درندهایست که اگر رها شود، گاز میگیرد و زخمهای عمیق بر پیکره فرد و جامعه وارد میآورد. این حدیث گهربار، هشداریست برای مراقبت از این موهبت الهی که میتواند هم بستر خیر و سازندگی باشد و هم عامل تفرقه و ویرانی. پس با تدبیر و تفکر در کلام، این درنده را رام کنیم تا از آسیبهای آن در امان باشیم.
زبان انسان بسیار خطرناک است؛ یک سخن میتواند آبرو ببرد، دلها بشکند و اعمال نیک را نابود کند. کمخوری، سحرخیزی، خلوت و ذکر و از همه مهم تر مراقبت از زبان و سکوت نخستین و مهمترین راه کمال و حفظ خود است.