یاد و ذکر خدا و اولیای الهی از معارف قطعی الهی است و توسل به امامان و زنده نگه داشتن نام و یادشان در جامعه خود نوعی اقامه شعائر الهی است.
«ذکر الهی» چون نسیم فرحبخش، حیات معنوی را به انسان هدیه می کند. قلب خسته و افسرده انسان با یاد خدا طراوت می یابد و در کشاکش مشکلات و انبوه گرفتاری ها، به یاد معشوق است که اطمینان و آرامش را برای جان ها به ارمغان می آورد.