اندیشهی مرگ، اگرچه در ظاهر یادآور پایان است، اما در حقیقت آغاز نوعی بیداری است؛ بیداری از غفلت دنیا و بازگشت به معنای زندگی. یاد مرگ نه تنها زوال و فنا را به یاد نمیآورد، بلکه انسان را به سوی رشد، تقوا و انسانیت فرا میخواند.
زندگی امروز پر از وابستگیها و استرسهاست که آرامش را از انسان میگیرد. اما در میان این هیاهو، امام علی (ع) در نهجالبلاغه راهی ساده و در عین حال عمیق پیش روی ما گذاشتهاند.
از آموزههای قرآن و حدیث اهل بیت علیهمالسلام مشخص است، اگر آرزوی مرگ ناشی از کمصبری و بیتابی در برابر مشکلات دنیایی باشد، به هیچ عنوان جایز نیست.
حضرت آیت الله جوادی آملی تصریح کردند: شما کم و بیش میشنوید که برخی به دنبال ذکرند و میگویند چه ذکری بگوییم که ما را به خدا نزدیک بکند. برخی از بزرگان اهل معرفت (از قدمای آنها) رساله مختصری نوشتند گفتند «هیچ ذکری بعد از ذکر خدای سبحان به اندازه یاد مرگ و ذکر مرگ اثر ندارد».