یک کارشناس حوزه تربیت معتقد است تربیت دینی فرزندان بیش از آنکه مبتنی بر آموزشهای مستقیم و توصیههای کلامی باشد، به الگو بودن والدین، تناسب آموزشها با سن و رشد عقلی کودک و پیوند دادن دین با عقل، احساس و زندگی روزمره وابسته است.
یکی از دغدغههای مهم خانوادههای مذهبی این است که فرزند را طوری تربیت کنند تا اهل نماز و عبادت شودند و در مسیر دین قدم بردارند، در صورتی که اولین قدم را باید والدین برداردند و خودشان نسبت به مسائل دینی مقید باشند تا فرزندان الگوگیری کنند.
اگر کودک فرصت تخلیه انرژیهای خود را در دوران خردسالی داشته باشد، پس از هفت سالگی آرامتر و متعادلتر خواهد شد.
در معارف اسلامی، تربیت کودک به دورههای هفتساله تقسیم شده است. نخستین هفت سال، دوره سیادت و ریحانه بودن کودک است؛ دورهای که تربیت در آن نه با تنبیه و اجبار، بلکه با رفتار والدین، بازی، محبت و ایجاد احساس امنیت معنا پیدا میکند.
نوجوانان در خانواده بهدلیل تأثیر دوستان و شبکههای اجتماعی، اخلاق، رفتار و اعتقادات دینی تغییر میکنند؛ مدیریت رسانه، کنترل دوستان و ارتقای سواد رسانهای خانواده ضروری است تا از آسیبهای رفتاری و اعتقادی جلوگیری شود.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، کودکان در دنیای بازیهای خود نه فقط سرگرم میشوند، بلکه مهارتهای اجتماعی، اخلاقی و روانی خود را شکل میدهند. حضور فعال و مراقبت متعادل والدین در این لحظات، میتواند مسیر رشد اخلاقی و اجتماعی کودک را هموار کند و تجربه بازی را به فرصتی برای یادگیری ارزشهای اسلامی […]
گفتوگوی واقعی، جنگ برای پیروزی نیست؛ همکاری برای درک متقابل است. امام رضا (ع) به ما یادآوری میکنند که حقیقت تنها در خاکِ احترام، آرامش و مهربانی رشد میکند. همانطور که قرآن میفرماید: «با مردم نیکو سخن بگویید.» (بقره، ۸۳)
در عصری که هجوم فرهنگها و فناوریهای نوین مسیر تربیت فرزند را پیچیده کرده، محبت بیقید و شرط، امنیت روانی و حضور فعال والدین، کلید تربیت اسلامی موفق است که رشد اخلاقی، اعتقادی و اجتماعی کودک را تضمین میکند.
بسیاری از کودکان وقتی با مفهوم خدا آشنا میشوند، میپرسند: «خدا چه شکلی است؟» پاسخ به این پرسش ساده به نظر میرسد، اما توضیح آن نیازمند ارائه مفهومی است که هم درست باشد و هم برای ذهن کودک قابل درک. کتاب «خداشناسی قرآنی کودکان» با زبانی ساده و مثالهای کودکانه، توضیح میدهد که خدا شبیه هیچچیز و هیچکسی نیست و ویژگیهایی مانند مهربانی، دانایی و توانایی او را میتوان شناخت، اما تصویر کردنش شبیه موجودات یا اشیاء ممکن نیست.
شهید مطهری میگوید: از هفت سالگی کودک میتواند با نماز تمرینی آشنا شود. این لحظه، آغاز شکلگیری عادت الهی و پایهای برای ایمان مستحکم در آینده است.
آشنا کردن کودک با نام خدا، تنها یک مهارت تربیتی نیست؛ نقطه آغاز سفر او به جهان معنویت است.
دوستیها میدان تمرین اخلاق هستند. والدین قرار نیست انتخابهای فرزند را مدیریت کنند؛ بلکه باید توان انتخاب درست را در او بسازند.
اعتیاد کودکان و نوجوانان به فضای مجازی، از یک نگرانی خانوادگی فراتر رفته و به چالشی جدی در عرصه تربیت دینی تبدیل شده است. یک پژوهشگر دینی با تأکید بر آموزههای اسلامی و روایات اهلبیت(ع)، ضمن تبیین آسیبهای وابستگی دیجیتال، راهکارهایی عملی برای خانوادههای شیعی در مواجهه با این پدیده ارائه کرده است.
گاهی بچهها هم اشتباه میکنند، اما خدای مهربان همیشه منتظر است تا با یک «ببخشید» دوباره ما را در آغوش بگیرد.
یکی از پرسشهای رایج کودکان درباره «رنگ خدا» است و این متن با زبانی ساده نشان میدهد که خدا رنگ ظاهری ندارد و آنچه به خدا نسبت داده میشود، رفتارها و صفات خوب انسانی است.
واژه تربیت کودک به معنای تعلیم و تربیت و پرورش دادن کودک با استفاده از بسیاری از اصولها و قواعد آموزشی و تربیتی میباشد. زمانی که والدین کودکان خود را تربیت میکنند در واقع در حال آموزش دادن به آنان هستند و کودکان به خصوص در سنین پایینتر بهتر میتوانند از والدین خود تاثیر پذیرند.
شنیدن فعال والدین، شرط ارتباط مؤثر با فرزندان است؛ بدون درک متقابل، انتقال پیام ناقص میماند.
تربیت دینی کودکان در خانواده یکی از موضوعات اساسی و حیاتی است که در سیره اهل بیت (ع) بسیار اهمیت دارد. با توجه به تربیت دینی از همان طفولیت، ارزشهای دینی در کودکان، نوجوانان و جوانان حفظ و تثبیت میشود.
در حالی که تنبیه بخش مهمی از ایجاد انضباط و ترببت کودک است. دانستن اینکه چگونه یک کودک بدرفتار را به طور موثر تنبیه کنید برای تربیت فرزندان شما بسیار مهم است.
والدین باید پس از آموزش، با تکرار و همراهی، کودک را به عمل و تمرین نماز وادارند.
اگر تربیت تنها با اقتدار باشد کودک عقدهای میشود و اگر فقط محبت باشد لوس؛ راه درست، ترکیب محبت و اقتدار است.
آموزش به کودکان قواعدی دارد که مراعات آن باعث ایجاد علاقه در آنها و اُنس با قرآن میشود.
آشنا کردن کودک با نام خدا، تنها یک مهارت تربیتی نیست؛ نقطه آغاز سفر او به جهان معنویت است.
والدین از ورودیهای ۷ سال اول زندگی بر فرزندان دختر خود نباید غافل باشند.
فرزندان با «دیدن» تربیت میشوند نه «شنیدن نصیحت». رفتار والدین، بهویژه مادر، الگویی ماندگار برای کودک است. تربیت نیازمند صبر، استمرار و حضور فعال مادر است. محیط خانواده و جامعه باید سالم و الگودار باشد تا فرزندان از رفتارهای درست و نیک الگو بگیرند.
شرط اول اینکه پدر بتواند مربی خوبی برای فرزند خود باشد این است که دل همسرش را بدست بیاورد این سنگ اول تربیت اولاد است هر کس توانست به همسرش نشان دهد که خدمتگزار اوست به او عشق میورزد و برای سعادت او آرزوی توفیق دارد
آیتالله حائری شیرازی توضیح میدهد که والدین باید نقش پیامبرگونه در خانه داشته باشند.
کارشناس تاریخ و سیره اهلبیت(ع) با اشاره به نقش امیرالمؤمنین(ع) در تربیتی فاطمی گفت: موفقیت تربیت فاطمی ریشه در هماهنگی کامل والدین دارد. حضرت علی(ع) با احترام متقابل به همسرشان، مشارکت در امور خانه و همراهی در تربیت فرزندان، الگوی نقش پدر در خانواده اسلامی را ارائه کردند و این همراهی موجب ایجاد امنیت روانی و انسجام تربیتی برای فرزندان میشد.
استاد حوزه و دانشگاه گفت:اگر خانواده،مدرسه و رسانه،با درایت و ظرافت، حیا را بازتعریف کنند و از تحمیل به سمت درونیسازی بروند، میتوان امیدوار بود نسلی پرورش یابد که هم آزاد است، هم باوقار.
خانواده بهعنوان مهمترین عامل پیشگیری یا سوقدهنده به مصرف مشروبات الکلی مطرح است و سبک والدگری نامناسب، تعارضهای مزمن درون خانواده و فقدان حمایت عاطفی از این عوامل است.