یکی از وظایف پدر و مادر نسبت به فرزند خود، هدایت او در مسیر درست و آشنا کردنش با قرآن و عترت است. فرزندی که خداوند به عنوان یک نعمت به شما عطا میفرماید، امانتی است که باید به درستی رشد داده شده و وارد جامعه شود.
در دین اسلام، تربیت کودک نه تنها به آموزشهای مذهبی محدود نمیشود بلکه شامل فرآیندی بلندمدت است که از پیش از تولد آغاز میشود. توجه به جنبههای جسمی و روحی کودک، احترام به استقلال او، و درونی کردن ارزشهای دینی، از اصولی است که در تربیت اسلامی برای شکلدهی به شخصیتی متعادل و اخلاقی در کودکان تأکید شده است.
کارشناس کودک و نوجوان، در پاسخ به مجموعهای از پرسشهای پرتکرار والدین درباره راهکارهای تشویق کودکان به روزهداری، نکات تربیتی مهمی را مطرح کرد پاسخها حاوی نکات تربیتی مهم برای تبدیل ماه رمضان به تجربهای شیرین و خاطرهانگیز برای فرزندان میباشد.
روانشناسان کودک و نهادهای بینالمللی معتقدند رفتار آگاهانه والدین و اطرافیان میتواند نقش مهمی در کاهش آسیبهای روانی و کمک به سازگاری کودکان با شرایط بحرانی داشته باشد.
دستورالعمل برخورد با کودکان در هنگام انتشار اخبار جنگ به قلم میرسبحان سادات و به صورت اینفوگرافی منتشر شد.
یک کارشناس دینی با تأکید بر نقش خانواده در نهادینهسازی فرهنگ روزهداری در کودکان گفت: روزه زمانی اثر تربیتی ماندگار خواهد داشت که در فضایی آکنده از آرامش، الگوگیری و تشویق تدریجی به نسل آینده منتقل شود.
پرخاشگری کودکان بهعنوان یک رفتار ناپسند، اغلب نشاندهنده عدم توانایی آنان در ابراز احساسات و خواستهها است. این رفتار نه تنها ریشه در مشکلات عاطفی کودکان دارد، بلکه تحت تأثیر محیطهای آموزشی، خانوادگی و اجتماعی شکل میگیرد. روانشناسان معتقدند که شناخت ریشههای پرخاشگری و آموزش مهارتهای عاطفی میتواند به پیشگیری و مدیریت این مشکل کمک کند.
نسل جوان امروز نیز در بستری متفاوت از نسلهای پیشین رشد کرده است، شواهد علمی نشان نمیدهد که این نسل ذاتاً خشونتطلبتر باشد؛ آنچه تغییر کرده، دسترسی محدود به مسیرهای مؤثر کنش مسالمتآمیز است.
اگر «حضور» بهمثابه کیفیتی وجودی و نه صرفاً مهارتی ذهنی در کانون قرار گیرد، فلسفه برای کودک شیرین میشود.
یک کارشناس دینی با تأکید بر نقش تربیتی روزهداری گفت: الگوی عملی والدین، روزههای تدریجی و خاطرهسازی شیرین مهمترین راهکارهای نهادینهسازی فرهنگ روزهداری در میان کودکان است.
رسیدیم به ماه خدا؛ عیناً مثل وقتی است که میرسیم به حرم خدا. شب اول رمضان باید احساس لذت و عظمت کنی و این را به بچهها منتقل کنی تا احساس کنند در حرمند و پدرشان برخی امور را بر خود حرام میداند.
در پیچیدگیهای رشد ذهنی انسان، بهویژه در سالهای نخست زندگی، نقش محیط، تجربه و تعامل با جهان بیرون چنان بنیادین است که هر کمبهایی در یکی از این حوزهها میتواند مسیر رشد کودک را تغییر دهد.
رئیس مرکز تخصصی نماز قم، با تأکید بر اهمیت تربیت دینی از خردسالی، گفت: والدین باید فرزندان خود را با اعمال عبادی آشنا کنند و آنها را از نظر روحی و روانی برای نماز و روزه آماده سازند تا علاقه و رغبت به انجام تکالیف شرعی به مرور شکل گیرد.
بیمیلی برخی کودکان به حضور در مراسم مذهبی، لزوماً نشانه لجبازی یا بیادبی نیست؛ گاهی دنیای پیچیده و حساس آنها با حجم توجهها، تذکرها و فضای رسمی این مکانها سازگار نمیشود. تجربه یک مادر نشان میدهد با کنار گذاشتن فشار و به رسمیت شناختن احساسات کودک، میتوان او را بهتدریج و با خاطرهای خوش با فضای حسینیه و جشنهای مذهبی آشتی داد.
وقتی دعا میکنیم، همیشه منتظریم همان چیزی که میخواهیم اتفاق بیفتد؛ اما گاهی پیش میآید که دعاهایمان جور دیگری جواب میگیرند. این متن میخواهد با مثالهای ساده و کودکانه به ما کمک کند بهتر بفهمیم ماجرای دعا و جواب گرفتن از خدا چطور است.
یک کارشناس دینی گفت: جذب کودکان و جوانان به مساجد و هیئتهای مذهبی، شرط اساسی تربیت دینی و اصلاح اجتماعی است.
در دورانی که فشارهای روحی و روانی، زندگی را برای بسیاری دشوار کرده است، تعالیم اهل بیت(علیهم السلام) مانند دارویی شفابخش، راهی برای بازگشت به آرامش و نشاط درونی پیش روی ما میگذارند. این متن، با تکیه بر سخنان گهربار معصومان(ع)، روشهای کاربردی برای مقابله با استرس و حفظ سلامت روان در زندگی پرشتاب امروز را معرفی میکند.
آموزش نماز نباید ناگهانی یا تحمیلی باشد، بلکه باید از راه تمرین، محبت و الگوگیری از والدین شکل گیرد؛ چنانکه امام خمینی(ره) نیز، پیش از سن تکلیف، کودکان را به خواندن نماز تشویق میکردند.
باور به مهدویت، انتظار فرج، نذر، دعا و توکل، پنج رکن اساسی برای ساختن نسلی هستند که نه تنها در برابر یأس و اضطراب مقاوم است، بلکه با انگیزه و امید به سوی آینده پیش میرود. آنچه در این میان حیاتی است، انتقال این مفاهیم با زبان نرم، مثالهای ملموس و در قالب داستانها و فعالیتهای جذاب به کودکان و نوجوانان است.
مگر خدا فارسی را بلد نیست که ما باید با او عربی حرف بزنیم؟ حقیقت این است که خدا همه زبانها و همه انسانها را آفریده و به همه آنها گوش میدهد.
کارشناس تعلیم و تربیت گفت: مربی و مادر مهدوی، با صبر، محبت، آگاهی و استمرار، فرزندی امیدوار، آگاه، متعهد و منتظرِ عملگرا تربیت میکند؛ نسلی که انتظار را نه در سکون، بلکه در اصلاح خود و جامعه معنا میکند.
یک کارشناس حوزه تربیت معتقد است تربیت دینی فرزندان بیش از آنکه مبتنی بر آموزشهای مستقیم و توصیههای کلامی باشد، به الگو بودن والدین، تناسب آموزشها با سن و رشد عقلی کودک و پیوند دادن دین با عقل، احساس و زندگی روزمره وابسته است.
یکی از دغدغههای مهم خانوادههای مذهبی این است که فرزند را طوری تربیت کنند تا اهل نماز و عبادت شودند و در مسیر دین قدم بردارند، در صورتی که اولین قدم را باید والدین برداردند و خودشان نسبت به مسائل دینی مقید باشند تا فرزندان الگوگیری کنند.
اگر کودک فرصت تخلیه انرژیهای خود را در دوران خردسالی داشته باشد، پس از هفت سالگی آرامتر و متعادلتر خواهد شد.
در معارف اسلامی، تربیت کودک به دورههای هفتساله تقسیم شده است. نخستین هفت سال، دوره سیادت و ریحانه بودن کودک است؛ دورهای که تربیت در آن نه با تنبیه و اجبار، بلکه با رفتار والدین، بازی، محبت و ایجاد احساس امنیت معنا پیدا میکند.
نوجوانان در خانواده بهدلیل تأثیر دوستان و شبکههای اجتماعی، اخلاق، رفتار و اعتقادات دینی تغییر میکنند؛ مدیریت رسانه، کنترل دوستان و ارتقای سواد رسانهای خانواده ضروری است تا از آسیبهای رفتاری و اعتقادی جلوگیری شود.
به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، کودکان در دنیای بازیهای خود نه فقط سرگرم میشوند، بلکه مهارتهای اجتماعی، اخلاقی و روانی خود را شکل میدهند. حضور فعال و مراقبت متعادل والدین در این لحظات، میتواند مسیر رشد اخلاقی و اجتماعی کودک را هموار کند و تجربه بازی را به فرصتی برای یادگیری ارزشهای اسلامی […]
گفتوگوی واقعی، جنگ برای پیروزی نیست؛ همکاری برای درک متقابل است. امام رضا (ع) به ما یادآوری میکنند که حقیقت تنها در خاکِ احترام، آرامش و مهربانی رشد میکند. همانطور که قرآن میفرماید: «با مردم نیکو سخن بگویید.» (بقره، ۸۳)
در عصری که هجوم فرهنگها و فناوریهای نوین مسیر تربیت فرزند را پیچیده کرده، محبت بیقید و شرط، امنیت روانی و حضور فعال والدین، کلید تربیت اسلامی موفق است که رشد اخلاقی، اعتقادی و اجتماعی کودک را تضمین میکند.
بسیاری از کودکان وقتی با مفهوم خدا آشنا میشوند، میپرسند: «خدا چه شکلی است؟» پاسخ به این پرسش ساده به نظر میرسد، اما توضیح آن نیازمند ارائه مفهومی است که هم درست باشد و هم برای ذهن کودک قابل درک. کتاب «خداشناسی قرآنی کودکان» با زبانی ساده و مثالهای کودکانه، توضیح میدهد که خدا شبیه هیچچیز و هیچکسی نیست و ویژگیهایی مانند مهربانی، دانایی و توانایی او را میتوان شناخت، اما تصویر کردنش شبیه موجودات یا اشیاء ممکن نیست.