انسان در مسیرِ زندگی، همواره میانِ دو قطبِ «آرزوهای بیانتها» و «واقعیتهای محدودِ دنیوی» در حرکت است. امیرالمؤمنین(ع) در نهجالبلاغه، این مسیر را به دقت آسیبشناسی کردهاند.
امید و آرزو موتور حرکت انسان است، اما آنگاه که آرزوهای مادی بیمهار شوند، انسان را به فقر درونی و وابستگی دائمی میکشانند. امام علی(ع) در حکمت ۳۴ نهجالبلاغه، با نگاهی عمیق به ریشه آرامش انسانی، «ترک آرزوها» را برترین نوع بینیازی معرفی میکند؛ سخنی که ناظر به مدیریت آمال دنیوی و تعادل میان دنیا و آخرت است.