«بحارالانوار» صرفاً مجموعهای انبوه از روایات نبود بلکه نوعی جامعنگاری و دستگاهمند کردن میراث شیعه بود که در کنار گردآوری منابع روایی، زمینهای برای شناخت ساختار معرفتی تشیع فراهم کرد.