قرآن کریم پس از فرمان به توحید، بلافاصله از نیکی به پدر و مادر سخن میگوید؛ اما این احسان فقط به کمک مالی محدود نیست و حتی یک «اف» گفتن یا رفتار تند با والدین نیز مورد نهی قرار گرفته است.
در روزگاری که زندگی مدرن انسانها را از نظر فناوری به هم نزدیک، اما از نظر عاطفی از یکدیگر دور کرده است، آموزههای دینی بار دیگر بر جایگاه بیبدیل پدر و مادر تأکید میکنند؛ جایگاهی که قرآن آن را همردیف توحید دانسته و روایات، نیکی به آنان را سرچشمه آرامش، برکت، طول عمر و آمرزش گناهان معرفی کردهاند.
جایگاه پدر و مادر در قرآن کریم تا آنجاست که در پنج آیه، پس از فرمان به یکتاپرستی، بر احسان به والدین تأکید شده است؛ از نهی حتی گفتن «اُف» تا سفارش به دعا، تواضع و رسیدگی به آنان، بهویژه در دوران سالمندی.
صفحه دوازدهم قرآن آیات ۷۷ تا ۸۳ سوره «بقره» را دربرمیگیرد. در بخشی از این آیات مژده و بشارت به طالبان بهشت داده میشود، آنانی که ایمان آوردهاند، قطعاً اهل بهشت خواهند بود، اما میثاقی میان خدا و اهل ایمان وجود دارد، میثاقی که بر اساس آن، باید به شرط ایمان آوردن پایبند به تعهدات خود باشند.
بر اساس روایات حفظ احترام، نیکو صحبت کردن، اطاعت از دستورات، جلوگیری از اذیت و آزار، و مدارا با والدین، همگی بخشهای کلیدی از احسان به والدین بهشمار میروند.