دُعا، طلب و درخواست بندگان از خدا یا آنچه معبود میپندارند، برای رسیدن به خواستههاست. در متون دینی، دعا به عنوان یکی از راههای ارتباط با خدا و برترین عبادتها تأکید و با تعابیری مانند سلاح مؤمن و نور آسمان و زمین توصیف شده است.
انسان دارای خودآگاهی و خوددوستی است و به همین جهت، کمال خواه است و چون خداوند در نقطه اوج کمالات است، انسان از طریق شناخت خدا، به درک بهتری از کمالات میرسد.
مبلغان مسیحیت تبشیری ادعا می کنند که در مسیحیت رابطه انسان با خدا دو سویه است، اما در اسلام این رابطه یک سویه است و از طرفی در مسیحیت خدا به سوی انسان آمده اما در اسلام این انسان است که باید با تلاش، خود را به خدا برساند. این ادعا بویی از حقیقت ندارد، چرا که در قرآن و سنت اسلامی به رابطه ی دو سویه با خدا اشاره شده و در کتاب مقدس نیز اقدام ایمانداران مسیحی برای جلب توجه الهی، مهم دانسته شده است.
دعا یک واسطه ای برای ارتباط خلق با خالق خودش است. ارتباطی که به راحتی امکان پذیر است و هیچ مشکلی برای برقراری آن وجود ندارد.
یکی از زیباترین جلوههای ارتباط عاشقانه با خدا و اساسیترین راههای سیر و سلوک، ذکر است.
در این مطلب به بررسی دو گروه از آیات قرآن میپردازیم که یکی از آنها به حضور خدا در عرش آسمانها اشاره دارد و دیگری نزدیکی او به انسانها را مطرح میکند. در نهایت این نکته مهم مطرح میشود که خداوند به همه امور آدمی احاطه دارد و تدبیر جهانی را بر عهده دارد.
قرآن رضایت خداوند را برای تقوا پیشگانی بیان میکند که دارای شش صفت ممتاز باشند