آیه ۶۱ بقره به ما هشدار میدهد که زندگی فقط با تأمین خواستههای نزدیک معنا پیدا نمیکند. انسان زمانی انسان میماند که بتواند میان «آنچه میخواهد» و «آنچه برای او خیر است» فرق بگذارد. و درست از همان لحظهای که «أدنی» جای «خیر» را میگیرد، هبوط آغاز میشود؛ هرچند همهچیز در ظاهر عادی به نظر برسد.
داستان خلقت انسان، آموزش اسماء، قرار گرفتن در بهشت و هبوط از آنجا، درواقع داستانی نمادین است که گویی برای همه انسانها اتفاق افتاده است.