انتظار فرج نه به معنای دست روی دست گذاشتن، بلکه به مفهوم امید، مقاومت و باور به برطرف شدن سختیها تبیین شده و با اشاره به داستان حضرت موسی(ع) و بنیاسرائیل، نقش این امید در ایستادگی مؤمنان تشریح میشود.
آیتالله مجتبی تهرانی، منشأ بسیاری از توفیقات علمی و معنوی خود را تبرک به نباتی میدانست که از سوی امام عصر(عج) به سید عبدالکریم کفاش عطا شده بود. این روایت، جلوهای از برکت، عنایت و تأثیر معنوی ارتباط با اولیای الهی را بیان میکند.
این شماره گزیدهای از بیانات رهبر شهید انقلاب اسلامی درباره انتظار فرج و وظایف منتظران را در خود جای داده است؛ گزیدهای که میکوشد پیوند میان انتظار، مسئولیت اجتماعی، خودسازی و آمادگی برای تحقق جامعه موعود را برجسته سازد.
در سالروز ولادت حضرت بقیةالله الاعظم امام مهدی(عج)، فرصتی مغتنم برای بازاندیشی در نقش خانواده بهعنوان نخستین و اثرگذارترین بستر ترویج گفتمان مهدوی است.
امام صادق میفرمایند: «مهدی(عج) هر روز برای مؤمنان دعا میکند.» روایتی امیدبخش که در بحارالأنوار (ج ۵۲، ص ۱۵۴) نقل شده و یادآور میشود در پسِ همه خستگیها و دلهرههای روزمره، دعایی پنهان و پیوسته جاری است.
در روزگاری که هیاهوی خبرها مجال شنیدهشدن صداهای آرام را میگیرد، باور به حضور نگاهی که انسان را میشناسد و صدایش را میشنود، معنای تازهای به «انتظار» میبخشد. مجموعه پادکست «چله امید» روایتی از همین نگاه است.
«همراه با ماه شعبان؛ ماه امید و انتظار» از سلسله نوشتارهای حضرت آیت الله صافی گلپایگانی منتشر شد.
فواید و منافع دنیوی است که با دعا کردن برای امام زمان علیه السلام و طلب فرج و ظهور آن حضرت حاصل می شود.
نقش مردم در ظهور حضرت مهدی (عجلاللهفرجه)، نه تنها یک موضوع اعتقادی، بلکه یک ضرورت تاریخی و اجتماعی است. از دیرباز، اندیشمندان، مصلحان و منتظران، این نقش را به عنوان یک عنصر حیاتی و تعیینکننده در تحقق آرمان رهاییبخش مهدویت مورد توجه قرار دادهاند.