بخشیدنِ قاتل، آن هم کسی که عزیزترین فردِ زندگیات را به بیرحمانهترین شکل ممکن کشته است، دشوارترین آزمونِ انسانی است. آیتالله ابوالحسن اصفهانی در آن لحظهی جانکاه، نه تنها نماز را با استقامت به پایان برد، بلکه کینهتوزی را نیز با بخشش معاوضه کرد.
مرور حرفهای نیشدارِ دیگران در تاریکیِ شب، درست مثل وزنهای سنگین روی قفسه سینهمان مینشیند و راهِ نفس را میبندد. اما راز رهایی از این خفگی، در کشفِ یک قدرتِ درونی و شگفتانگیز پنهان شده است که یکشبه قدِ روحمان را بلندتر میکند!
کینه خشم فروخورده است. بخشش زودهنگام و تصمیم به سازش، ریشه آن را از بین میبرد.
بخشیدن دیگران و کسانی که به ما بدی کرده اند یکی از توصیههای قرآن است و خداوند پاداش آن را بخشش گناهان بیان کرده است.
میرزا احمد عابد نهاوندی معروف به مرشد چلویی که روایت ها درباره بخشش او بسیار است بالای پیشخوان مغازهاش نوشته بود «نسیه و وجه دستی داده میشود، حتی به جنابعالی، به قدر قُوِه!».
امام حسن مجتبی علیه السلام در روایتی به بیان مدل مطلوب بخشش پرداخته اند.