کارشناس دینی به پرسشی با موضوع مقام عصمت حضرت زینب (س) و حضرت ابوالفضل العباس (ع) پاسخ گفته است.
امام سجاد علیهالسلام با نقل روایتی، از روح بلند و بندگی خالص حضرت زینب سلاماللهعلیها پرده برمیدارند؛ بانویی که حتی در شب یازدهم محرم، نماز شبش ترک نشد.
حجتالاسلام حسین انصاریان میگوید: حضرت زینب سلامالله علیها قبل از عاشورا ساخته شد و در کربلا، خودش را نشان داد.
مرحوم آیتالله محقق داماد فقیهی محقق و بیادعا بود که بزرگان حوزه در درسش خضوع میکردند. در یک رؤیا به یکی از علما پس از رحلت گفت، نجاتش به محبت زینب کبری(س) و احترام به قبّهالبیضاء امیرالمؤمنین(ع) بوده است.
آیتالله حقشناس(ره) در یکی از دروس اخلاق خود، خاطرهای تأملبرانگیز از رؤیایی معنوی نقل میکند که در آن حضرت زینب کبری(س) با توصیهای صریح، ایشان را به تعطیلی مباحثه و حضور کامل در عزاداری دهه اول محرم فرا میخوانند؛ خاطرهای که جلوهای از جایگاه و تصرف معنوی اهلبیت(ع) را نشان میدهد.
حضرت زینب(س) بانویی با هوش، شجاعت و صبر بینظیر بود که با آگاهی از مصائب، همراه امام حسین(ع) شد و با خطبهها و مدیریت اسارت، پیام عاشورا را زنده نگه داشت؛ وفات ایشان بهصورت طبیعی یا شهادت نقل شده است.
حضرت زینب کبری علیهاالسلام پس از حضرت زهرا علیهاالسلام، کاملترین الگوی زن مسلمان در تاریخ اسلام است؛ بانویی که علم، عبادت، عفت، صبر و ولایتمداری را در سختترین آزمونهای تاریخ به نمایش گذاشت و با رسالت آگاهانه خود، پیام عاشورا را برای همیشه زنده نگه داشت.
وفات حضرت زینب کبری(س)، بانوی صبر و پیامرسان نهضت عاشورا، از جمله موضوعاتی است که با وجود اتفاق نظر درباره عظمت شخصیت و نقش تاریخی ایشان، در منابع تاریخی با ابهامهایی درباره علت رحلت، زمان وفات و محل دفن همراه است؛ ابهاماتی که پژوهشگران تاریخ اسلام دیدگاههای مختلفی درباره آن ارائه کردهاند.
حضرت زینب و حضرت معصومه (ع) افزون بر مقام معنوی، نقش حدیثی و روایی مؤثری دارند، در حالیکه حضرت مریم (ع) بیشتر با جایگاه قرآنی و طهارت الهی شناخته میشود.
استاد انصاریان گفت: همان استقامت خدیجه(س) در شعب ابیطالب، در کربلا تجلی یافت و همان روحیۀ حضرت زهرا(س) در خطبۀ فدکیه، در خطبههای آتشین حضرت زینب(س) متجلی شد.
شیخ حسین انصاریان گفت اگر کسی در عصمت حضرت زینب(س) و حضرت عباس و حضرت علی اکبر(ع) تردید کند، حاضرم با برهان و دلیل گفتگو کنم، زیرا کسی که معصوم نباشد نمیتواند چنین شخصیتی داشته باشد.
نام مبارك آن بزرگوار زینب، و كنیه گرامیشان ام الحسن و ام كلثوم و القاب آن حضرت عبارتند از: صدّیقة الصغرى، عصمة الصغرى، ولیة اللّه العظمى، ناموس الكبرى، شریكة الحسین علیهالسّلام و عالمه غیر معلّمه، فاضله، كامله و ... پدر بزرگوار آن حضرت، اوّلین پیشواى شیعیان حضرت امیرالمؤمنین على بن ابیطالب علیهماالسّلام، و مادر گرامى آن بزرگوار، حضرت فاطمه زهرا سلام اللّه علیها می باشد.
در میان چهرههای نورانی خاندان عصمت و طهارت (علیهم السلام)، حضرت زینب کبری (علیها السلام) جایگاهی ویژه دارد که مرزهای «جنسیت» و «زمان» را درنوردیده است. ایشان بانویی است که در اوج مصیبت، عقلانیت و ایمان را به هم آمیخت و از قلب فاجعه، حقیقت را فریاد زد؛ بانویی که فهم عمیق از ولایت، عقلانیت دینی و احساس مسئولیت اجتماعی را در عالیترین سطوح نشان داد.
اگر امروز در جامعه اسلامی بانوانی مانند حضرت زینب (س) در عرصه تفسیر و معرفت دینی پرورش پیدا کنند، بسیاری از پرسشهای فرهنگی و اخلاقی خانوادهها پاسخ داده خواهد شد. بانوی عالمه میتواند مأمن فکری زنان باشد، چنانکه حضرت زینب (س) این چنین بود.
در میان سخنان آیت الله بهجت(ره) روایتی وجود دارد که محل حقیقی مزار حضرت زینب (س) را مشخص میکند.
حجت الاسلام والمسلمین ادیب یزدی با بیان اینکه حضرت زینب کبری(س) پس از قیام کربلا با مجاهدت علمی و فرهنگی، به زنان عالم نشان دادند که بانوان می توانند با حفظ حجاب و عفاف خود پیام آور خوبی ها باشند و دشمنان را رسوا کنند، گفت: بانوان ایرانی با الهام از حضرت زینب (س)، با اقتدار، صبر و استقامت در دفاع مقدس ۱۲ روزه، موجب تقویت روحیه ایثار و استقامت در میان ملت ایران شدند.
در مجلس یزید، هنگامی که چشم زینب کبری(علیها السلام) به سر خونین برادرش امام حسین(علیه السلام) افتاد، با صدای محزونی که دل ها را به وحشت می انداخت فریاد زد: «یا حُسَیْناهُ! یا حَبیبَ رَسُولِ اللهِ! یَابْنَ مَکَّهَ وَ مِنی، یَابْنَ فاطِمَهَ الزَّهْراءِ سَیِّدَهَ النِّساءِ، یَابْنَ بِنْتِ الْمُصْطَفی»؛ (ای حسین ای محبوب رسول خدا، ای پسر مکه و منا، ای پسر فاطمه زهرا، بانوی همه زنان جهان، ای پسر دختر (محمد) مصطفی).
شاید همینجاست که روز خبرنگار، از یک مناسبت تقویمی فراتر میرود و فرصتی برای بازاندیشی میشود. این بار اما، میخواهیم به ریشههای خبرنگاری در باورهای دینیمان نگاه کنیم. به قرآن، که کتاب خبرهای راست است. به پیامبرانی که خبرنگاران وحی بودند و به بزرگزنان و مردانی چون حضرت زینب (س) و امام سجاد (ع) که با زبان و اشک و خطابه، حقیقتی را روایت کردند که قدرتِ روزگار میخواست آن را دفن کند.
ستاد توسعه و بازسازی عتبات عالیات اجرای طرح توسعه حرم مطهر امام حسین (ع) و «تل زینبیه» در شهر کربلا را به عهده دارد.
منابع تاریخی اصیل و کهن وجود حضرت رقیه(س) را اثبات میکنند. شهادت مظلومانه ایشان در شام، با افشای جنایات یزید و تأثیر بر افکار عمومی، نقشی کلیدی در سقوط مشروعیت بنیامیه داشت. این واقعه، نماد مظلومیت اهل بیت(ع) در تاریخ شد.
گاهی حقیقت در برابر نقاب تزویر، تنها با خون شهیدان و مظلومیت آنان آشکار میشود. اگر قیام حسین(ع) و افشاگریهای زینب(س) و سجاد(ع) نبود، چهره نفاق بنیامیه بر مردم روشن نمیگردید. رسالت آگاهان، جهاد تبیین است تا پیام شهیدان را از ورای موج تبلیغات دشمن به گوش همگان برسانند.
رسانۀ زینبی یک روزه و یک شبه ساخته نشده است. بلکه محصول تفکری عمیق است که از آموزه های دوران کودکی در وجود ایشان ریشه دوانده بود. همانگونه که حضرت فاطمه سلام الله درب خانه های اصحاب را تک به تک مینواخت و حق همسر خویش را یادآور میشد. اما این بار، بار امانت برای فرزند بسیار سنگین است. او غریبانه وارث حسین (ع) و دیگر شهدای مظلوم کربلای در کوفه و شام آن روز است.
«فردا مسافرم»» نوشته مریم راهی، روایتی متفاوت از واقعه کربلاست که با زبانی زنانه و ظریف، از احساسات و سختیهای زنان کاروان اسرا میگوید و عشق و وفاداری آنان را در فضایی پرتنش و تاریخی به مخاطب منتقل میکند.
حضرت زینب (س) در عرصه سیاست، تحلیل اجتماعی، تربیت، مقاومت و انتقال پیام نهضت حسینی، چهرهای منحصر به فرد از خود به جا گذاشت. حرکت این بانوی مکرم به عنوان حامل پیام عاشورا و تکمیلکننده اهداف قیام امام حسین (ع)، جایگاهی منحصر به فرد به ایشان بخشید.
روز ۱۳ محرم الحرام سال ۶۱ هجری قمری اسرای کربلا را با غل و زنجیر در کوفه گرداندند و سپس وارد مجلس ابن زیاد کردند.
وقتی حضرت زینب (س) در قتلگاه بدن قطعه قطعه شده حسین (ع) را دید به جای ضعف در برابر دشمن غدار، بدن برادر را کمی بلند کرد و رو به آسمان گفت: اللهم تقبل منا هذا قلیل القربان. خداوندا! این قربانی اندک را از ما بپذیر.
ورود اسرای کربلا به کوفه و چرخاندن سر مقدس شهدای کربلا بههمراه اسرا در بازار و کوچههای شهر از جمله وقایع روز دوازدهم محرم است.
سخنان حضرت زینب(س) همچون تیری بر پیکر دستگاه ظلم نشست و ماهیت پلید یزید را بیش از پیش برای همگان آشکار ساخت و تأثیر عمیقی بر افکار عمومی گذاشت و پایههای حکومت یزید را سست کرد.
حرکت کاروان اسیران کربلا به سمت کوفه در روز یازدهم محرم سال ۶۱ هجری و ورود آن بزرگواران به کوفه در تاریخ ۱۲ محرم سال ۶۱ قمری به وقوع پیوست.
عبدالله بن جعفر، همسر حضرت زینب شخصیتی بزرگوار و وفادار به اهل بیت(ع)، همواره به عنوان پیرو راستین امام علی(ع) و امام حسین(ع) شناخته میشد. اما چرا او در قیام کربلا همراه امام حسین(ع) نشد؟ در این مصاحبه به پاسخ این سوال پرداخته شده است.