گاهی والدین با تکیه بر باورهایی که از نسلهای گذشته به ارث رسیده و همچنین با استفاده از برچسبهایی درباره فرزندانشان، ناخواسته در مسیر ازدواج آنها مانع ایجاد میکنند. در حالی که بسیاری از این موانع نه از شرایط واقعی جوان، بلکه از چارچوبهای ذهنی خانواده شکل میگیرد.
در خواستگاری، یک سؤال ساده میتواند آینده یک زندگی مشترک را روشنتر کند؛ به شرطی که به جای پرسشهای کلی، طرف مقابل را در موقعیتهای واقعی و چالشبرانگیز قرار دهید.
حضرت آیت الله مکارم شیرازی به استفتائی پیرامون «خواستگاری رفتن در ایام عزاداری» پاسخ گفتند.
برخی می گویند: ازدواج در اسلام به معنی زن گرفتن برای مرد، او را به عنوان مشتری، و زن را نوعی کالا وانمود کرده، که این تعبیرات بر روابط زن و مرد اثر گذاشته و به مرد ژست آقایی و مالکیت و به زن حالت مملوکی و بندگی می بخشد. در پاسخ می توان گفت: از قدیم مردان به عنوان خواستگار نزد زنان رفته و از آنان تقاضای همسری می کردند، و این از بزرگ ترین عوامل حفظ حیثیت و احترام زن است؛ زیرا خداوند، مرد را مظهر طلب و عشق آفریده و زن را مظهر مطلوب بودن و معشوق بودن.
در انتخاب همسر، مشکل اصلی «بیپولی» نیست، بلکه «شخصیت اقتصادی» و «نگرش به کار و تلاش» فرد است. فردی با انگیزه و برنامه برای آینده میتواند موفق شود، اما شخص بیبرنامه و عادتکرده به شرایط، شریک مناسبی نیست؛ بنابراین «پتانسیل رشد» مهم است.
در دنیای پرهیاهوی امروز که رابطهها گاه به اندازه یک کلیک آغاز و تمام میشوند، انتخاب شریک زندگی شاید یکی از جدیترین و حساسترین تصمیمهایی باشد که هر انسانی میگیرد. تصمیمی که نهتنها آینده عاطفی فرد، بلکه رشد شخصیتی، آرامش روانی و کیفیت تمام سالهای زندگی او را تحت تأثیر قرار میدهد.