امام علی(ع) میفرمايند: به دنيا به ديد بیاعتنايی که بیميل به آن هستيد نگاه کنيد زيرا به خدا سوگند به زودی ساکنان زمين نقل مکان میکنند و آنان که با خوش گذرانی با کمال آسايش بسر میبرند به سخت ترين شرايط گرفتار میآيند. آنچه در دنیا وجـود دارد به زودی مثل ايـن است کـه قبل نبوده است و آنچه از آخرت وجود دارد به زودی مثـل بـاقیها خواهد بود.
اسلام، با تأکید بر اصول بنیادینی چون عدالت، حقیقتجویی، اخلاق، علمآموزی و رعایت حقوق، هم مسیر سعادت اخروی را هموار میسازد و هم پایههای جوامعی سالم، پویا و آباد را در همین دنیا بنا مینهد.
تنها دوگانه پرستان هستند که قائل به دو خالق خیر و شر هستند. اما یگانهپرستان معتقدند: در این عالم موجودی به نام شرّ وجود ندارد. هر چه هست، خیر است. اما آنچه را ما شرّ می نامیم یا خودش عدم است یا مستلزم عدم می باشد. جهل، فقر، مرگ، بیماری و ... ذاتاً عدم می باشند که هر یک به ترتیب عدم علم، عدم غنا، عدم حیات و ... هستند و گزندگان، درندگان، میکروبها و آفت ها مستلزم نیستی و عدم اند.
ای دنیا، ای دنیا، از من دور شو، خود را به من عرضه می کنی؟ یا می خواهی مرا به شوق آوری؟ هرگز آن زمان نرسد، هیهات، دور شو از من، دیگری را فریب ده، من به تو نیازی ندارم، تو راسه طلاقه نمودم که بازگشتی در پی نداشته باشد. زندگی تو کوتاه، جایگاهت اندک، آرزویت پست است. آه از کمی زاد و توشه و طولانی بودن راه و دوری سفر و عظمت مقصد.
دنیای آخرت یکی از بنیادی ترین باورهای دینی است که به زندگی پس از مرگ و مرحله ای جاودانه برای پاداش یا مجازات اعمال انسان ها اشاره دارد. این مفهوم، نقش مهمی در جهت دهی به رفتارها و انتخاب های انسان در زندگی دنیوی دارد.
وقتی داغ عزیزی بر دل مینشیند، امید به دیدار دوباره در جهانی دیگر، تنها مرهم روح خسته ماست. اما آیا این امید فقط یک تسلای عاطفی است یا ریشه در باورهای دینی ما دارد؟
شرح حدیثی برگزیده از درسهای آیت الله آقا مجتبی تهرانی را میخوانید.