اضطراب و آشفتگی ذهنی گاهی آنقدر در زندگیمان ریشه میدواند که حتی خواب و تمرکز را هم از ما میگیرد؛ اما شاید راه آرامشدن، برخلاف تصورمان، نه در تغییر شرایط زندگی، بلکه در یک کلمه ساده باشد. قرآن در سوره رعد، از رازی سخن میگوید که میتواند دل ناآرام را به ساحل آرامش برساند: «ذکر خدا».
از نگاه قرآن کریم، جهان مجموعهای ساکت و بیروح نیست که موجودات آن بدون ارتباط با خالق خود در کنار یکدیگر قرار گرفته باشند. آسمانها و زمین و حتی کوچکترین اجزای عالم، هر یک به شیوهای متناسب با حقیقت وجودشان، خداوند را تسبیح میکنند؛ ذکری که شاید گوش ظاهری انسان قادر به شنیدن آن نباشد، اما قرآن از وجود آن خبر میدهد.
ذکر «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ» در فرهنگ اسلامی فراتر از یک عادت زبانی، استراتژیِ آغازِ هر امر خیر و کلیدِ گشایش برکات الهی است. بر اساس متون دینی و روایات، این ذکر شریف، ظرفیتهای مادی و معنوی گستردهای را برای انسان فراهم میکند.
امیرالمؤمنین علی(ع) در روایتی از کتاب «الخصال»، رزمندگان را به پرهیز از سخنان بیهوده و اهتمام به ذکر خدا هنگام رویارویی با دشمن سفارش میکنند و این دو را از مهمترین آداب حضور در میدان نبرد برمیشمارند.
برای هر کدام از اذکار خواص خارق العادهای ذکر شده است که اگر آدمی بداند به هیچ عنوان آنها را رها نمیکند البته توجه به این نکته ضروری است که زیاده روی در هیچ امری جایز نیست و اذکار نیز از این قاعده مستثنی نیستند و ممکن است با تداوم و یا زیاده روی در این امر مشکلاتی به بار آید.