«کیست که به من روزی دهد» روایتی کوتاه از همین گفتوگوی عاشقانه با خداوند است؛ یادآوری اینکه روزیرسان حقیقی تنها اوست و دلِ امیدوار، هیچگاه از لطف و رحمتش ناامید نمیماند.
آیتالله مصباح یزدی در شرح فرازی از مناجات شعبانیه گفت: مناجاتکننده زمانی میتواند برای رفع مشکلاتش راز و نیاز کند که ابتدا ظرف وجود خود را تمیز کرده و آمادگی دریافت مهربانی حقتعالی را داشته باشد.
دعـا آن وقت به اوج عزت و عظمت و لذت میرسد و صاحب خود را غرق در سـعـادت مـیکـند که دعاکننده، لطف خاص الهی را خود ببیند.