راهپیماییهای شبانه مردم ایران نمونهای است که در آن کنش جمعی دینی با هدایت رهبری مشروع ترکیب شده و جامعه را در وضعیتی قرار داده که طبق سنتهای الهی، مستعد دریافت یاری است. امداد الهی در اینجا نه یک ادعای ماورایی صرف، بلکه یک «واقعیت اجتماعی-معنوی» است که در ساحت رفتارها، روحیات، انسجام، و نتایج عینی قابل مشاهده میشود.