جستوجوی معنا در میان هجوم ویدئوهای کوتاه و الگوریتمهای شبکههای اجتماعی؛ چرا در دوران اعتیاد به اسکرول کردن، همچنان خواندن رمان و داستان تنها راه نجات تربیت اخلاقی است؟
در جهانی که حوصله انسانها به ویدئوهای پانزدهثانیهای تیکتاک محدود شده، پرسش اساسی این است که آیا رمانهای چندصد صفحهای هنوز کارکرد تربیتی دارند؟ آیا در عصر سرعت و تصویر، ادبیات همچنان میتواند قدرت همدلی و اخلاق را در ما بیدار کند؟