همزمان با فرارسیدن اربعین سیدالشهدا(ع)، روضهخوانی تأثیرگذار عبدالله جوادی آملی منتشر شد؛ مرثیهای سرشار از معرفت، اندوه و عشق به حضرت اباعبدالله الحسین(ع) که حالوهوای معنوی اربعین را برای عاشقان اهلبیت(ع) تداعی میکند.
آیتالله مجتهدی تهرانی (ره) در یکی از جلسات اخلاقی خود، با نقل خاطرهای از آقا سید عبدالهادی، به بررسی اهمیت ترویج سنت روضهخوانی در محیط خانواده و بهرهمندی از پاداشِ گریاندن بر مصائب اباعبدالله (ع) پرداخت.
آوازخوانی لهوی (غنا) حرام است و به تأکید رهبر شهید، حتی اگر در قالب تلاوت قرآن یا روضه باشد، جایز نیست؛ باید از ورود این سبکها به مجالس حسینی جلوگیری کرد.
شبِ تاسوعا که فرا میرسد، بیشتر از هر چیز یادِ چشمهای منتظرِ کودکان حرم زنده میشود؛ همانهایی که به امید بازگشت عمو عباس(ع)، لحظهها را میشمردند و چشم از راهِ فرات برنمیداشتند.
حضرت علیاصغر (ع)، نوزاد ششماهه امام حسین (ع)، در آغوش پدر و در نگاه اشکبار حضرت رباب (س)، با تشنگی و مظلومیتی جانسوز در کربلا به شهادت رسید؛ صحنهای که از شدت غربت و بیپناهی، هنوز هم دلها را میسوزاند.
برخی میگویند واجبات را انجام دهیم و مستحبات اهمیتی ندارد، اما مستحبات مانند روضه انسان را به کمال میرساند. مجلس روضه فقط عزاداری نیست، بلکه درس احکام، معارف و ترویج مذهب است. در مقدمه روضه، مطالب زیادی از سیره معصومین نقل میشود که ایمان مردم را تقویت میکند.
روضهخوانی از دیرباز در تهران رواج داشته و حدود ۱۵۰ سال پیش بین ۵۰ تا ۷۰ تکیه و هیأت محلی آیین روضه خوانی را برپا میکردند. این تکایا که اغلب در جوار یا درون مساجد شکل میگرفتند بعضا امروز هم حیات دارند و در ایام محرم پذیرای عزاداران سید و سالر شهیدان میشوند.