در فراز اول سوره شعراء سخن از آیات الهی و کفر کافران نسبت به این آیات است؛ به طور خاص آیه ای را از آیتهای مهدوی ذکر می کند.
قرآن در آیات ۸۸ و ۸۹ سوره شعرا، پرده از حقیقتی هولناک برمیدارد، روزی فرا میرسد که نه ثروت به کار میآید و نه فرزندان میتوانند نجاتبخش باشند. در آن روز بزرگ، تنها کسانی رستگارند که با دلی سالم و پاک به پیشگاه خدا آمدهاند.
در لحظهای که بنیاسرائیل خود را میان دریا و شمشیرهای فرعونیان گرفتار دیدند، موسی(ع) جملهای گفت که مسیر تاریخ را عوض کرد، «کَلّا إِنَّ مَعِيَ رَبّي سَيَهدينِ». آیات سوره شعرا نشان میدهد وقتی خدا با اهل ایمان است، حتی بنبستها هم به گشایش تبدیل میشوند.
در آیات ۴۶ تا ۴۸ سوره شعرا، درست همانجایی که عصای موسی(ع) همه سحرها را میبلعد و ساحران بیدرنگ به سجده میافتند، قرآن لحظهای را روایت میکند که هیمنه پرهیاهوی فرعون ناگهان فرو میریزد، صحنهای که نشان میدهد دشمن هرچقدر هم بزرگ به نظر برسد، شکستش میتواند در چند ثانیه رقم بخورد.
خداوند در آیه نخست سوره شعرا، پیامبر را خطاب قرار میدهد و او را از اندوه جانفرسای بیایمانی مردم بازمیدارد؛ اندوهی که نشان میدهد مشکل امت، نبود آیه و نشانه نیست، بلکه رویگردانی آگاهانه از حقیقت است.