امام حسن عسکری(ع) از جمله امامانی است که حتی مخالفان نیز به بزرگی، علم و شجاعت او اعتراف کردهاند. حضرت آیتالله شهید خامنهای در بیاناتی، بر این نکته تأکید میکنند که شهادت این امام بزرگوار در ۲۸سالگی، خود نشانهای از عظمت شخصیت او و ظرفیتهای شگفتانگیز یک الگوی الهی برای نسل جوان است.
امام حسن عسکری(ع)، یازدهمین پیشوای شیعیان، در سال ۲۳۲ق چشم به جهان گشود و به دستور خلیفه عباسی در سامرا و محله «عسکر» سکونت اجباری داشت. ایشان پس از شهادت پدر، شش سال امامت کرد و در سال ۲۶۰ق، در ۲۸سالگی، در سامرا به شهادت رسید؛ دورهای همراه با ستم خلفای عباسی.
پیامبر گرامی اسلام فرموده اند: «افضل اعمال أمّتی انتظار الفرج»: یعنی بهترین اعمال امت من انتظار فرج امام زمان است.
لقب «عسکری» در نگاه نخست با نام امام حسن عسکری(ع) گره خورده است، اما این لقب در منابع تاریخی برای امام هادی(ع) نیز ثبت شده است. ماجرا به «عسکر»؛ محلهای در سامرا بازمیگردد که محل سکونت امام هادی(ع) و فرزندشان امام حسن(ع) بود. اما چرا با گذشت زمان، «عسکری» بیشتر به عنوان لقب امام یازدهم شناخته شد و «هادی» برای امام دهم شهرت یافت؟
امام زمان عج هم مانند هر کودک دیگری، در طفولیت نیاز به سرپرستی و مراقبت دارد. در مورد سرپرست ایشان بعد از شهادت امام عسکری اقوال مختلفی وجود دارد.