در منابع اصیل تاریخ اسلام، پاسخهای محکمی برای رد شبهات پیرامون حضرت رقیه (س) وجود دارد.
شهادت حضرت رقیه(س) از تأثیرگذارترین روایتهای عاشوراست؛ روایتی که در کنار خطبههای حضرت زینب(س) و امام سجاد(ع)، به نمادی از مظلومیت اهلبیت(ع) تبدیل شد.
حضرت رقیه (س) دختر امام حسین (ع) در واقعه عاشورا سه سال سن داشتند که بعد از شهادت پدر و یارانش در عصر عاشورا، به همراه دیگر زنان بنیهاشم توسط سپاه یزید به اسیری رفتند و در خرابههای شام به شهادت رسیدند.
در اثر مهم کتاب الردود تأليف عبد الله بن یزيد الفزاري، از متکلمان برجسته و تأثير گذار اباضی مذهب کوفه (و یغداد) در نيمه قرن دوم قمری قسمتی به موضوع اعتقادات شيعيان در خصوص مسائل مرتبط با امامت پرداخته شده. اطلاعاتی که در اين بند آمده از نقطه نظر اثبات قدمت و اعتبار عقايد شيعيان و گروه های مختلف آنان در اين موضوعات حائز اهميت بسيار زيادی است و از اسناد بسيار قابل اعتنا از نقطه نظر بحث ها و پژوهش های تاريخی به شمار می رود.
منابع تاریخی اصیل و کهن وجود حضرت رقیه(س) را اثبات میکنند. شهادت مظلومانه ایشان در شام، با افشای جنایات یزید و تأثیر بر افکار عمومی، نقشی کلیدی در سقوط مشروعیت بنیامیه داشت. این واقعه، نماد مظلومیت اهل بیت(ع) در تاریخ شد.