آخرین دیدار، همیشه سختترین است؛ حتی اگر چهار ماه از داغ گذشته باشد. تهران امروز، در امتداد خیابانهای منتهی به میدان آزادی، برای آخرین بار پیکر رهبرش را بدرقه کرد.
به گذشته که نگاه میکنم، دشمنان ایران، مغول و ازبک و ترک و افغان و روس بودند. دشمن امروز ما همه دنیای صف کشیده پشت آمریکاست. او نه در برابر یک قوم، که مقابل زنجیره زور ایستاد و کم نیاورد.
یک هنرمند نقاش که در خیمه هنر دست به خلق تابلوهایی با عنوان امتداد شهادت زده است، گفت: هنرهای آئینی بر جامعه اثر میگذارد و این رویداد هنری هدفمند میتواند ارزشهای والای ملی، بومی، باوری و هویتی کشور ما را به جهان نشان بدهد.
در میان اشکهای وداع و زمزمههای «حلالمان کن»، مردم ایران با پدر شهید امت عهدی دوباره بستند؛ عهدی بر ادامه راه عزت، مقاومت و ولایت. وداعی که در آن، دلتنگی برای صدای رهبر شهید با وعده انتقام خون شهیدان و ایستادگی تا تحقق «نصرٌ منالله و فتحٌ قریب» درهم آمیخت.
در لحظه بدرقه، وقتی تصویر آشنای پرده آبی با سکوت سنگین خداحافظی گره میخورد، مرز میان عاطفه و اندیشه فرو میریزد. این دیدار، تنها یک سوگ ملی نبود؛ بلکه لحظهی تلاقی غمِ عمیق با معرفتی بود که میخواهد اندوه را به اراده و اشک را به تکلیف تبدیل کند. روایتی از دالانهای مصلا، جایی که سادگیِ بیپایان، راه را برای پذیرش رسالتی سخت در دوش نخبگان باز کرد.
ایران نوین، محصول نهادسازی و تولید قدرت در متن بحرانهاست.
در لحظاتی بهیادماندنی از آیین بدرقه پیکر مطهر رهبر شهید، حضرت آیتاللهالعظمی سیدعلی حسینی خامنهای، پرچم مقدس حرم حضرت اباعبدالله الحسین (ع) بر روی تابوت این شهید والامقام قرار گرفت.
علوم انسانی زمانی زنده است که بتواند زبان عصر خویش را بفهمد و مسائل آن را صورتبندی کند. هرجا این نسبت گسسته شود، «بیزمانی» آغاز میشود؛ و بیزمانی، مقدمه مرگ تدریجی اندیشه است.
با حضور پرشور مردم و حالوهوایی که این شبها در میادین شهر جریان دارد، «أینَ المُنتَقِم؟» بهعنوان روایتی هنری منتشر شده که تلاش میکند این فضای جمعی را در قالبی آیینی و حماسی بازتاب دهد.
عقبه تاریخی و فرهنگی غنی ملت ایران جلوههای عینی خود را در جریان جنگ رمضان به نمایش گذاشت و وقتی بمباران دشمن در جریان بود، مردم ایران قدرتمندانه در میدان حضور داشتند.
یک پژوهشگر قرآنی گفت: در عصر کنونی با گونهای از سامریگری مواجهیم که نه در قالب دشمنی آشکار، بلکه در قامت جریانهای فکری نفوذی و با ابزارهای سحرآمیز رسانهای، اراده سیاسی جامعه مؤمنان را هدف گرفتهاند.
نماهنگ «ما دست برتر داریم» با صدای سیدمحمود علوی مداح کشورمان برای رجزخوانی علیه دشمنان منتشر شد.
از آن سحر رمضانی که خبر شهادت «امام خامنهای» چون صاعقه بر پیکر امت ایران نشست، تا این روزها که در دومین ماه شبهای بیپایان را پشت سر میگذاریم، کوچهها و میدانهای این سرزمین خاموش نمانده است.
جهاد مفهومی محدود به جنگ نظامی نیست و در طول زمان صورتهای مختلفی پیدا میکند. گاهی جهاد در قالب نبرد نظامی ظاهر میشود و گاهی در عرصههای فرهنگی، رسانهای یا تبیین حقیقت.
شخصیت رهبری نظام اسلامی به عنوان الگوی عملی معنویت و اخلاق معرفی میشود که با پشتوانه روحی قوی، جامعه را به سمت تعالی سوق داده و ارزشهای الهی را در برابر دنیای مادی ترویج میدهد. این رویکرد، حتی مورد تحسین شخصیتهای برجسته جهانی قرار گرفته است.
و شاید این مشت، نماد ادامه راه است... نماد همان «اقتدار» و «مقاومتی» که عمری با نفسهایش آن را معنا کرده بود. میخواهد به ما بگوید: «من رفتم، اما مشت من باز نشد. این مشت را شما بگیرید. این مقاومت را شما ادامه دهید. این راهی که من رفتم، بنبست ندارد.»
خون رهبر، فصل تازهای در تاریخ گشود؛ فصلی که در آن، شهادت نه پایان که آغاز حیات دوباره یک ملت است. او رفت، اما خونش ماند تا چراغ راه فردای انقلاب شود.
محراب، در تاریخ تشیع، فقط جایگاه پیش نمازی نیست؛ نماد استقامت در طوفانهاست. از مسجد کوفه تا حسینیههای امروز، محراب یادآور صحنهای تکراری در تاریخ است، شهادت پیشوایانی که تیغ استکبار را از سر امت کوتاه کردند، اما خنجر نفاق را بر فرق خویش چشیدند. این نوشته روایتی است از شباهت دو رهبر که در ماه نزول قرآن، در اوج مظلومیت و صلابت، به دیدار معبود شتافتند.
در شرایط حمله وحشاینه دشمن آمریکایی صهیونیستی ، مطالعه برخی کتابهایی که در زمینه شناخت استعمارگران و خوی استکباری آمریکا برای مخاطبان نوجوان نوشته شده خالی از لطف نخواهد بود.
روز اول حمله رژیم کودککش و امریکای جنایتکار با بمب خبر حمله به دبستان شهر میناب، یکی از سلولهای پیکر دوست داشتنی ایرانمان و شهادت ۱۶۸ دانشآموز آن گذشت.
داغ دخترکان و پسرکان مینابی هنوز پارههای جگرمان را میسوزاند که صدای گرم پدرانهاش در دلمان میگوید «اِنَّ مَعِیَ رَبّی سَیَهدین» میگوید «ما پیروزیم، ما قدرتمندیم، ما میتوانیم پیش برویم، ما میتوانیم پرچم اسلام را نگه داریم. خدا این توان را به این ملت داده است...»