قرنها پیش، صنعتگران ایرانی راهی یافته بودند تا بدون استفاده از طلا، سفال و کاشی را به درخششی همچون فلزات گرانبها برسانند؛ رازی که در کارگاههای کاشان به کمال رسید و امروز، نمونههای شاخص آن از موزه لوور تا متروپولیتن نیویورک و ویکتوریا و آلبرت لندن، روایتگر نبوغ و مهارت سفالگران ایرانی برای میلیونها بازدیدکننده است.
ایران را سالهاست به نام هنرهایی میشناسند که از دل دستهای هنرمندانش بیرون آمده؛ اما این روزها، به نظر میرسد آن هنرها آرام آرام از خانهها به موزهها و ویترین مغازهها پناه بردهاند. برخی به کالایی لوکس و گرانقیمت تبدیل شدهاند که خرید آن فقط از عهده افراد معدودی برمیآید، برخی دیگر آنقدر بیارزش شدهاند که فروشندهای برایشان نمانده است و انگار خیلی از آنها به جایی رسیدهاند که باید به دنبال راهی برای زنده ماندن بگردند.
کتاب «فرهنگ دیجیتال، سرمایه خلاق نهایی» با مروری بر تجارب پیشروان جهانی صنایع خلاق (ژاپن، آمریکا، چین) و واکاوی موانع ساختاری در ایران، این حوزه را مورد تأکید قرار میدهد.