همزمان با فرارسیدن اربعین سیدالشهدا(ع)، روضهخوانی تأثیرگذار عبدالله جوادی آملی منتشر شد؛ مرثیهای سرشار از معرفت، اندوه و عشق به حضرت اباعبدالله الحسین(ع) که حالوهوای معنوی اربعین را برای عاشقان اهلبیت(ع) تداعی میکند.
رهبر شهید انقلاب، زیارت اربعین، حضور در مراسمهای عزاداری و همراهی قلبی با زائران را راههای بهرهمندی جاماندگان از معنویت اربعین دانستهاند.
عزاداری برای امام حسین (ع) آثار و ویژگیهای فردی و اجتماعی دارد که آن را از سوگ های دیگری متمایز میسازد، عشق به انسان کامل و تخلیه روحی از اثرات فردی این عزاداری است.
چراغ هیئتها و حسینیههای شهرها بهخصوص پایتخت امسال زودتر از همیشه روشن شد و مردم با شور و شوق بیشتری در مراسم عزاداری سرور و سیدالشهدا حاضر میشوند.
کودکان تشنهاند، اما نه برای پذیرایی و اسباببازی؛ آنها تشنه انس با فضایی هستند که مادرانشان در آن اشک میریزند و لبخند میزنند. هیئت کودک آمده است تا این انس را ممکن کند، در شماره دوم مجموعه «گام اول در راه حسین(ع)»، از مأموریت این نهاد تازهنفس میگوییم.
شیعیان عزاداری را از اول محرم آغاز میکنند نه از روز عاشورا؛ نخست به تأسی از امام کاظم (ع) که با ورود محرم، غم بر چهرهاش چیره میشد، و دوم اینکه اخبار ناگوار از همان روزهای اول محرم بر اهلبیت (ع) وارد میشد. از اینرو، سزاوار است شیعیان در تمام دهه اول محرم، حزین باشند.
مترجم کتاب روشنگری مجالس حسینی با اشاره به مرز میان احساسبرانگیزی اصیل و احساسزدگی آسیبزا در عزاداری حسینی، گفت: احساس اصیل در خدمت عقل و آگاهی است، اما احساسزدگی عقل را کنار میزند و مخاطب را از مسیر رشد حقیقی بازمیدارد.
طبق فرموده قرآن کریم: اهل معرفت هر آنچه از حقیقت که بر پیامبر نازل شده (که یکی از آن حقیقتها حضرت سیدالشهدا و شهادت ایشان است)، مشاهده کنند یا بشنوند از دیدگانشان اشک جاری میشود.
این مردان و پسران پشت خود را برهنه میکنند و زنجیرهای خود را بر آن فرود میآورند تا پشتشان کبود و زخم شود. عده دیگر سینههای برهنه خود را با آهنگ مخصوص با دست خود میزنند تا قرمز و حساس شود.
محفل روضههای خانگی، میراث ماندگار در اصفهان است که قدمت آن به قرنها پیش میرسد و معنویت را در دل کوچه و خیابانهای این شهر گسترش میدهد.
پژوهشگر و مترجم کتاب آئین سوگواری با بیان اینکه سوگواری اهل بیت(ع)، مدرسهای برای اخلاق، تربیت و انسانسازی است، گفت: قطعاً نمی توان سوگواری را صرفاً به عنوان واکنشی به غم و فقدان تلقی کرد. سوگواری یک زبان فرهنگی برای جامعه است، البته اگر این سوگواری در چارچوب عقیده، اخلاق و احکام باشد، بیشک فرهنگساز نیز خواهد بود.
در مجموعهای مستند و تحلیلی به سراغ روایتهای معتبر تاریخی، بصیرتی و تبیینی از محرم و قیام امام حسین (ع) میرویم تا حقایق عاشورا را از دل منابع اصیل بیرون بکشیم.
اوضاع سیاسی و اجتماعی عصر حضرت سیدالشهدا(ع) نتیجه تصمیمی بود که در سقیفه بنی ساعده گرفته شد؛ مردم را از اهل بیت(ع) دور کرده و دین و اسلام همانند شعاری بی روح، لقلقه زبانشان شده بود.
نفی علو و فساد هم در بعد فردی هشدار جدی برای پرهیز از برتریجویی و ثروتاندوزی است و هم در بعد اجتماعی خطاب به حکمرانان برای اجرای احکام الهی. دشمن با غبارآلود کردن فرهنگ و باور مردم میکوشد معالم دین را پنهان کند، در حالی که امام حسین(ع) برای نمایاندن این معالم قیام کرد. راهکار مقاومت، حفظ شعائر الهی، برگزاری مراسم عزاداری پرشور و تقویت ارتباط با ولیزمان و پیروی از رهبر انقلاب است.
یکی از مهمترین چیزهایی که امام حسین(ع) از انبیای الهی به ارث برده علم آنان است. علم امام حسین(ع) علم جامع و کاملی است که از تمام ائمه به حضرت رسول(ص)، از ایشان به حضرت علی و سپس امام حسن(ع) و در نهایت به امام حسین(ع) رسیده است.
«مقتلخوانی» در میان نغمههای سوزناک محرم و هیاهوی سوگواریها، همچون زمزمهای آرام اما استوار، حقیقت عاشورا را روایت میکند؛ آیینی کهنه و پرصلابت که نه برای تحریک احساس، بلکه برای بیدار کردن اندیشه و پاسداشت راستین تاریخ امام حسین (ع) زنده مانده است.
امام رضا(ع) در روایتهای مختلف توصیههایی را برای بهره بهتر از ماه محرم بیان کردهاند.
با توجه به عظمت این قیام الهی و نقش مراسم عزاداری در بازسازی آن، بدخواهان تلاش میكنند با ایجاد بدعتها و القای شبهات از قداست و اسوه بودن آنبكاهند.