در نگرش اسلامی، عشق حقیقی منحصر به عشق الهی است و سایر محبتها تنها زمانی ارزشمندند که در مسیر تقرب به خدا و بر پایه ایمان و فضیلت بنا شوند، نه شهوت و خودمحوری.
عشق زمانی ارزشمند است که با عقل و ایمان بهسوی خدا هدایت شود، نه از امیال نفسانی و وابستگیهای ناقص برخیزد. از منظر اسلام، نفسِ پیدایش عشق امری مذموم نیست، بلکه معیار قضاوت، منشأ عشق و رفتاری است که بر اساس آن شکل میگیرد.