امام علی(ع) درباره حاملان علم، با اشاره به سینه مبارکش می فرماید: «در اينجا علم فراوانى است، اى كاش افراد لايقى براى آن مى يافتم». به فرموده امام(ع) چهار گروه، شايسته حمل اين علوم نيستند. كسى كه زود درك مى كند؛ ولى قابل اعتماد نيست، كسي كه دين را وسيله دنيا قرار داده و از نعمت خدا بر ضد بندگان استفاده مى كند، كسى كه بصيرت به علم و شبهات ندارد و با نخستين شبهه، شك در دل او پيدا مى شود، كسى كه حريص به مال است». در واقع اين علوم با مرگ حاملانش مى ميرد، زيرا اين گروهِ ها شايستگی های لازم را ندارند.
قرآن با آیه پایانی سوره لقمان مرزی روشن و تأملبرانگیز میان علم محدود بشر و علم مطلق الهی ترسیم میکند؛ آیهای کوتاه اما ژرف که هم غرور معرفتی انسان را به چالش میکشد و هم او را به تواضع، حکمت و بازاندیشی در نسبت خود با غیب فرامیخواند.